Χοντρές, κοκαλιάρες... είμαστε όλες γυναίκες!

Ποια γυναίκα, έστω μία φορά στη ζωή της, δεν ένιωσε ότι απεχθάνεται το σώμα της; Ποια δεν άκουσε ποτέ αρνητικό σχολιασμό γι' αυτό; Ακόμα κι εγώ που ήμουν ανέκαθεν λεπτή είχα ν' αντιμετωπίσω κακοήθειες από μικρή, ακόμα, ηλικία: "Καλά, δεν τρώει τίποτα αυτό;", "Φάε, παιδί μου, να ψηλώσεις" (κι ας ήμουν ψηλό παιδί), "Έτσι μου 'ρχεται να της το δώσω να το φάει με το ζόρι!" και πολλά άλλα. Και όχι, ο σχολιασμός δεν προερχόταν ποτέ απ' τους γονείς μου, ενώ οι... ευγενικές προτροπές σπάνια έβγαιναν απ' το δικό τους στόμα. Πλέον, λέξεις όπως "κοκαλιάρα" και "ξυλάγγουρο" έχουν διαγραφεί απ' το λεξιλόγιό μου κι ούτε που θέλω να τις ξανακούσω. Ναι, είναι προσβολή να πεις κάποιον κοκαλιάρη και ξυλάγγουρο, όπως είναι κι αν πεις κάποιον άλλο χοντρόπετσο ή παιδοβούβαλο. Υπάρχουν πολλές κομψές λέξεις που δεν εμπεριέχουν το στοιχείο της κριτικής ή της ειρωνείας. Εγώ προτείνω πάντα τα "οστεώδης" και "λιπόσαρκος" -μου φαίνονται πιο ευγενικά.

Ευτυχώς έχω κληρονομήσει το σώμα και την όρεξη της μαμάς μου κι έτσι τουλάχιστον εκείνη δε με πίεσε ποτέ να φάω κάτι που δεν ήθελα. Δεν τρώω σούπες -μόνο φακή- και δεν έχω καν δοκιμάσει μαγειρίτσα, σπληνάντερο, κοκορέτσι, πατσά, σαλιγκάρια και ποιος ξέρει τί άλλο. Κατά τ' άλλα η διατροφή μου είναι πλήρης, πληρέστερη από πολλών φίλων μου που είναι κανονικού βάρους ή ακόμα και υπέρβαροι. Δεν έχω σπάσει ποτέ χέρι ή πόδι, κι ας έκανα διακοπές στο χωριό τρεις μήνες το καλοκαίρι, παίζοντας, τρέχοντας και σκαρφαλώνοντας με τα άλλα παιδιά. Κι από υγεία ...γερή σα βόδι! Παρ' ότι υπήρξα ψηλό παιδί έγινα μια μεσαίου ύψους γυναίκα και μονάχα αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι αν άραγε θα είχα ψηλώσει περισσότερο αν έτρωγα και περισσότερο. Ίσως, όμως, να ήταν αυτό το ύψος που μου προόριζε το DNA μου, καθώς έχω περίπου το ίδιο ανάστημα με τις άλλες γυναίκες της οικογένειάς μου. Τί θέλω να πω; Ότι παρά τις προσδοκίες του ευρύτερου περίγυρού μου, είμαι υγιέστατη κι ας μην τρώω όσο εκείνοι θεωρούν ότι μου χρειάζεται.

Δε θα πω ψέματα ούτε θα υποδυθώ την αγία, όπως γίνεται συχνά σε τέτοιου είδους άρθρα: μού φαίνεται περίεργο ακόμα κι αφύσικο να είναι κάποιος παχύς. Έχω συνηθίσει τους λεπτούς και συχνά, όταν βλέπω κάποιον υπέρβαρο, μέσα στο κεφάλι μου αναρωτιέμαι πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γίνει έτσι. Φαντάζομαι ότι κι εγώ θα τους φαίνομαι εξίσου περίεργη! Όμως ποτέ δεν έβρισα ή κορόιδεψα παιδάκι στο σχολείο ή αλλού και κράτησα τη γνώμη μου για τον εαυτό μου, παρ' όλο που εγώ άκουσα καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μου πολλά για το σώμα μου. Σίγουρα αυτή την επικριτική  σκέψη την έμαθα απ' τη μαμά μου, που δεν είναι καθόλου διακριτικός άνθρωπος και δεν είχε κανένα πρόβλημα να σχολιάσει άλλες γυναίκες, ακόμα και μπροστά σε κόσμο. Το θεωρούσα φυσικό, μέχρι που ένας φίλος της τής είπε "Άσε τη γυναίκα να φορέσει ό,τι θέλει, τί σε νοιάζει; Στην παραλία πάει". Και τότε συνειδητοποίησα ότι όχι, δεν είναι λογικό να επικρίνουμε τους άλλους γι' αυτά που φοράνε επειδή είναι υπέρβαροι. Τί μπορεί να βάλει μια παχιά γυναίκα για να "κρυφτεί", ράσο; Ή είναι πιο κολακευτικό να μαυροντύνεται σαν καλόγρια "γιατί το μαύρο κόβει κιλά"; Ένα νεαρό κορίτσι έχει κάθε δικαίωμα να φορέσει σορτς κι ας έχει μπούτια. Είναι προτιμότερο να ντυθεί σαν τη γιαγιά μου;! Σίγουρα υπάρχει και το στοιχείο της καλαισθησίας, δηλαδή θα ήταν προτιμητέο το σορτς να καλύπτει εξ ολοκλήρου τον ποπό, ή δεν χρειάζεται να επιλεχθεί η πιο κοντή μπλούζα του εμπορίου που αφήνει εκτεθειμένη την κοιλιά, με το ίδιο σκεπτικό που κι εγώ η λεπτή δεν θα φορέσω το πιο εξώπλατο τοπ που δείχνει όλη τη ραχοκοκαλιά μου σαν ακτινογραφία. Αλλά ακόμα κι αν θες ντε και καλά να φορέσεις αυτό το ρούχο που δεν σου πάει, απ' το να ζηλεύεις και να γκρινιάζεις καλύτερα να το βάλεις!

Αυτό που χρειάζεται να καταλάβουμε όλες οι γυναίκες, όπως κι αν είμαστε, ό,τι κι αν φοράμε, είναι ότι η κακόβουλη κριτική υπάρχει πάντα και για όλους. Δεν θα αναφερθώ καν στο τί λένε οι άντρες! Είναι ανάγκη να σφαζόμαστε και μεταξύ μας;! Μια διάσημη θα κακοχαρακτηριστεί αν πάρει κιλά, με τον ίδιο τρόπο που θα επικριθεί και μια άλλη επειδή είναι "κοκάλω" και "τι πρότυπα λανσάρει έτσι όπως κυκλοφορεί;". Επίσης, τώρα που το ανέφερα, είναι εξίσου ανθυγιεινό να είναι κάποιος υπερβολικά αδύνατος ή υπερβολικά παχύς. Και μπορεί η αφύσικα λεπτή με τις διατροφικές διαταραχές τελικά να πεθάνει, όμως και η αφύσικα παχύσαρκη θα έχει πολλά προβλήματα υγείας που κατά πάσα πιθανότητα θα την οδηγήσουν κι εκείνη εν τόπω χλοερό. Κι ακόμα, πριν καταδικάσουμε κάποιον ως αρρωστημένα λεπτό/παχύ, ας σκεφτούμε ότι πλέον υπάρχουν πολλές εμπεριστατωμένες μέθοδοι για να διαπιστωθεί κάτι τέτοιο, πέρα από την προσωπική μας κρίση, που μάλλον δεν είναι και πολύ αντικειμενική. Όπως ανέφερα και παραπάνω, πόσο αντικειμενική μπορεί να είμαι όταν έχω μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που οι περισσότεροι είναι λεπτοί; Αντίστοιχα, κάποιος που έχει ξεχάσει πώς μοιάζει ένα κόκαλο στο ανθρώπινο σώμα θα βγάλει υπερβολικά συμπεράσματα βλέποντας ένα αδύνατο παιδί. Όλα είναι σχετικά...

Θα ήθελα να κλείσω με μια προτροπή: να είμαστε ευγενικοί με τους άλλους. Πιστεύω πολύ στην ευγένεια κι ας μην καταφέρνω πάντα να την χρησιμοποιώ -όπως είπα δεν είμαι ούτε παριστάνω την αγία ή την αλάνθαστη. Να μπούμε λίγο και στη θέση του συνανθρώπου πριν τον κάνουμε να αισθανθεί σκουπίδι με την κριτική μας. Και τέλος, έχει μεγάλη σημασία πού λέμε την γνώμη μας. Είναι διαφορετικό να εκφραζόμαστε στο προστατευμένο φιλικό περιβάλλον κι αλλιώς δημόσια στο facebook ή αλλού, βγάζοντας όλη μας τη χολή γιατί η Χ παρουσιάστρια κατάφερε να χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης ενώ εμείς το παλεύουμε ακόμα ένα χρόνο μετά, ή επειδή η Ψ τραγουδίστρια βγάζει εκατομμύρια από τις πληθωρικές καμπύλες της ενώ εμάς δεν γυρίζει ούτε ο Μήτσος ο φούρναρης να μας κοιτάξει. Κι αυτές ψυχούλα έχουν και δεν θέλουν να τις κράζουν και το κυριότερο, οι διάσημες είναι έτσι "τέλειες" γιατί απ' αυτήν την "τελειότητα" βγάζουν το ψωμί τους. Είναι η δουλειά τους να χάνουν τα περιττά κιλά γρήγορα και να έχουν καλοσχηματισμένο σώμα. Όμως, τελικά η ζωή δεν είναι καλλιστεία ούτε διαγωνισμός. Και θα περάσουμε όλες καλύτερα όταν ξεπεράσουμε τις φαγωμάρες μας και γίνουμε φίλες! Είτε χοντρές είτε κοκαλιάρες, είμαστε όλες γυναίκες!

Lucky me!!

Πέρα από τη μιζέρια μου και την ατελείωτη αρνητική ενέργειά μου, όταν σκέφτομαι ψύχραιμα και λογικά κατατάσσω τον εαυτό μου στους τυχερούς ανθρώπους αυτού του πλανήτη. Κάτι τέτοιο γίνεται σε στιγμές συνειδητοποίησης, συνήθως τις νύχτες, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος. Και ξέρω ότι για να είμαι τυχερή δε χρειάζεται να είμαι το μοναδικό άτομο σ' αυτόν τον γαλαξία που να έχει/κατέχει αυτά που με κάνουν να θεωρούμαι τυχερή. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να έχω τα πιο όμορφα και λειτουργικά καστανά μάτια του κόσμου για να χαρώ, αρκεί που είναι όμορφα και κάνουν τη δουλειά τους, κι ας τα 'χουν κι άλλοι πέντε εκατομμύρια άνθρωποι! Μάλλον ποτέ δεν θα αποκτήσω βίλα σαν αυτή του Brad Pitt (οι Κύπριοι μη γελάτε!) αλλά γιατί να μην είμαι χαρούμενη με το κατά τ' άλλα πανέμορφο σπίτι που έκτισαν οι γονείς μου στο χωριό; Είμαι τυχερή που οι γονείς μου μού παρέχουν σπίτι για να ζήσω και το σκέφτομαι κάθε φορά που κάποιος επαίτης μπαίνει στο βαγόνι του ηλεκτρικού και μέσα σ' όλα αναφέρει κι ότι είναι άστεγος. Είμαι τυχερή που κάποιοι νοιάστηκαν για 'μένα όταν εγώ δεν ήξερα ή δεν μπορούσα να το κάνω. Είμαι τυχερή που μου δίνουν τόσα χωρίς να έχω κάνει τίποτα για να τα αξίζω!

Η τύχη μου, όμως, δεν περιορίζεται μόνο σε βασικά αγαθά και χαρακτηριστικά. Έχω αποφύγει πάμπολλες φορές δυσάρεστες καταστάσεις καθαρά και μόνο λόγω τύχης! Για παράδειγμα, είχε συμβεί μερικές φορές στο  σχολείο να ακυρωθεί διαγώνισμα τριμήνου ή τετραμήνου για το οποίο δεν είχα διαβάσει. Ή αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά και ευγνωμονώ ακόμα την τύχη μου, είναι η αποφυγή μιας παρουσίασης ομαδικής εργασίας στη σχολή! Φυσικά στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν υπάρχει κανενός είδους οργάνωση ούτε στα διοικητικά θέματα αλλά ούτε και στα μαθήματα κι έτσι, εφόσον το πρόγραμμα εργασιών και παρουσιάσεων του μαθήματος δεν ήταν συγκεκριμένο έτυχε να πέσει η επέμβασή μου μέσα στην εβδομάδα προετοιμασίας της εργασίας που έπρεπε να παρουσιάσει η ομάδα μου. Αφού εγώ δεν ήμουν και στα καλύτερά μου μετά την επέμβαση -απαγορευόταν να πέσει νερό πάνω στην τομή κι έτσι λουζόμουν σκύβοντας στη μπανιέρα, πράγμα που προξένησε αφόρητο πόνο στη μέση μου, είχα απίστευτη δυσκοιλιότητα εξαιτίας της αναισθησίας και φυσικά η ενόχληση από την ίδια την τομή- η εργασία πέρασε σε δεύτερη μοίρα και το αποτέλεσμα ήταν πολύ μέτριο και μάλλον απαράδεκτο για τον συγκεκριμένο καθηγητή. Η έκπληξη ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστη όταν την ημέρα της κρίσεως, όντας πέμπτη και τελευταία κατά σειρά ομάδα που είχε υλικό για παρουσίαση, συνειδητοποιήσαμε καθηγητής και φοιτητές ότι δεν προλαβαίναμε να την πραγματοποιήσουμε! Κοινώς πέρασε η ώρα και... πάπαλα! Και στην ακριβώς επόμενη διάλεξη ο καθηγητής είχε καλέσει κάποιον εξωτερικό ομιλητή για να μας μυήσει στις λεπτομέρειες των επιχειρήσεων, οπότε η παρουσίαση δεν έγινε ποτέ! Από διάφορα που συζητήθηκαν σε επόμενες διαλέξεις συνειδητοποίησα ότι αν κάναμε τελικά την παρουσίαση μάλλον θα ξεφτιλιζόμασταν στο όποιο κοινό μας -τέτοιο χάλι ήταν αυτά που είχαμε ετοιμάσει! Οπότε η τύχη μας βοήθησε κι εκεί! 

Βεβαίως δε θα μπορούσα να μην αναφέρω την τύχη μου στον... ερωτικό τομέα! Μπορεί το πρώτο μου αγόρι στο γυμνάσιο να ήταν μια παταγώδης αποτυχία και να μου έμεινε απωθημένο για περίπου πέντε χρόνια, όμως οι ενήλικες σχέσεις μου μετά το σχολείο ήταν όλες πολύ καλές και με άτομα που επέλεξα. Είχα την τύχη να "πέσω" πάνω σε αγόρια που μου άρεσαν, ταιριάζαμε και μου έδιναν όσα ήθελα την εκάστοτε χρονική περίοδο. Και ξέρω πολύ καλά πως κάτι τέτοιο είναι μεγάλη τύχη!

Αλλά ας περάσω στον πραγματικό λόγο που αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση: την τύχη στους διαγωνισμούς και στις κληρώσεις. Έχω αναφέρει ξανά ότι παρακολουθώ beauty blogging και όποιος έχει ασχοληθεί θα έχει σίγουρα παρατηρήσει ότι συχνά αυτές οι bloggers διεξάγουν διαγωνισμούς και κληρώσεις με δώρα καλλυντικά, κοσμήματα, αρώματα και τέτοια. Η αλήθεια είναι ότι μου πήρε λίγο καιρό μέχρι να καταλάβω πώς ακριβώς γίνεται κανείς μέλος στα μπλογκ αλλά όταν εντέλει το κατάφερα άρχισα να λαμβάνω μέρος και σε διαγωνισμούς που διεξήγαγαν τα μπλογκ που διάβαζα. Φυσικά στην αρχή δεν κέρδιζα τίποτα αλλά η τύχη μου γύρισε. Κι έτσι, μια ωραία πρωία κατέφθασε ένα mail από την Έλενα του Elena's finds που με ενημέρωνε ότι είχα κερδίσει μία καρφίτσα τρελοπρόβατο από την Νατάσα και το WitchCraft In Progress! Φυσικά είχα ενθουσιαστεί γιατί ήταν το πρώτο πράγμα που κέρδιζα ποτέ! Αφού της απέστειλα τα στοιχεία μου, το δώρο μου έφτασε την ημέρα της γιορτής του ονόματός μου και ήταν το παρακάτω: 

Μετά από αυτό η τύχη άργησε να με ξαναθυμηθεί αλλά τελικά το έκανε και μάλιστα πολύ εντυπωσιακά, με την καταπληκτική παλέτα Naked 3 της Urban Decay, δώρο της Μαίρης από το Made In Heart και της Νάταλι από το Natalie's BeautyLand.

Είπαμε, είμαι πολύ τυχερή! Οπότε μετά σειρά είχε η Δέσποινα με το αγαπημένο μου και δυστυχώς ανενεργό πλέον Beauty Case, που έβγαλε από το νεσεσέρ της τέσσερα υπέροχα προϊόντα μακιγιάζ και μου τα έστειλε με έναν vintage αέρα: κόκκινο βερνίκι Colour & Go στην απόχρωση 187 Juicy Love και κραγιόν μακράς διαρκείας στην απόχρωση 02 All you need is red της Essence, μαύρο eyeliner της Farmasi και μαύρη μάσκαρα WOW! Mascara False lash effect της Uma Cosmetics.
(Η κασετίνα και η καρδούλα με τα κομφετί δεν είναι μέρος του δώρου)

Τικ τακ, ο χρόνος πέρασε και εντελώς αναπάντεχα πριν δύο μήνες και κάτι κέρδισα ένα πολυαγαπημένο δώρο που μου είχε κεντρίσει απ' την αρχή το ενδιαφέρον, το παρακάτω καταπληκτικό μενταγιόν σε σχήμα ρολογιού από την Κατερίνα και το μπλογκ της Kate Tzoe!

Εντάξει, πόσο τυχερός να είναι πια ένας άνθρωπος; Ένα ακόμα και τελειώσαμε! Ή μήπως να πω καλύτερα πέντε;! Η Έφη από το Beauty Diaries πριν από περίπου ένα μήνα έδωσε φως σε ένα ανιαρό πρωινό στο πανεπιστήμιο. Κι εκεί που καθόμουν βαριεστημένη στο αναγνωστήριο, κοίταξα τα mail μου στο κινητό μου (το πρώτο μου smartphone!) και με χαρά είδα το θαύμα! Μερικές μέρες αργότερα κατέφθασαν στην πόρτα μου πέντε κραγιόν της Avon από την σειρά Ultra Colour Indulgence. Λατρεύω τα κραγιόν και ειλικρινά αγαπώ ιδιαιτέρως αυτά της Avon, οπότε η χαρά μου για το συγκεκριμένο δώρο ήταν απερίγραπτη!
Από αριστερά προς τα δεξιά οι αποχρώσεις είναι: Honey Flower (μπεζ με ροζ υποτόνους), Chocolate Rose (καφέ, σαν μαύρη σοκολάτα), Red Tulip (φλογερό κόκκινο), Peach Petunia (πορτοκαλί προς κοραλί), Orchid petal (μωβ-ροζ).

Δεν κομπάζω για τα δώρα μου, απλώς θα ήθελα να δείξω ότι οι διαγωνισμοί αυτοί είναι αληθινοί και κερδίζει και κόσμος που δεν έχει σχέση με τους διοργανωτές. Μόνο τύχη χρειάζεται και φυσικά να έχουν συμπληρωθεί σωστά οι όροι του διαγωνισμού...

Συχνά-πυκνά όλοι γινόμαστε απαισιόδοξοι, ίσως κάποιοι να έχουμε γεννηθεί, κιόλας, έτσι. Είναι, όμως, καλό να θυμόμαστε τα θετικά της ζωής μας και να μην τα θεωρούμε δεδομένα, να χαμογελάμε για όσα έχουμε κι αν είμαστε καλά να το ευχαριστιόμαστε, γιατί η τύχη είναι δώρο και τα δώρα πρέπει να τα χαιρόμαστε!

Φοβάμαι...

Φοβάμαι...

Είμαι μόνη, χωρίς σχέση, για αρκετό καιρό -κλείνουν 7 μήνες την ερχόμενη βδομάδα από τότε που χώρισα. Είχα πιστέψει πραγματικά ότι τίποτα καινούριο δεν θα εμφανιζόταν, τουλάχιστον όχι άμεσα, τουλάχιστον όχι μέχρι το επόμενο ακαδημαϊκό έτος. Να, όμως, που έκανε την εμφάνιση του κάποιος νέος συνάδελφος στη χορωδία κι από ΄κει που δεν το περίμενα άρχισε να μ' αρέσει και -ω, θαύμα!- έδειξε κι αυτός κάποιο ενδιαφέρον! Αλλά είμαι μπούφος σ' αυτά τα πράγματα! Ποτέ δεν ξέρω αν κάποιος μου την πέφτει, τον ενδιαφέρω ως γυναίκα ή απλώς θέλει να κάνει παρέα μαζί μου και να γίνουμε φίλοι. Οι φίλοι μου λένε ότι μάλλον θέλει να με προσεγγίσει ερωτικά κι ότι οι πράξεις του αυτό δείχνουν, αλλά εγώ εξακολουθώ να μην έχω πειστεί. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει: δεν πιστεύω ότι μπορώ να τον ελκύω ως γυναίκα, μου φαίνεται δύσκολο το flirting μετά από μια μεγάλη περίοδο αποχής -αν στους 7 μήνες συμπεριλάβω και τα 2 χρόνια που ήμουν σε σχέση και άρα δεν γνώριζα νέους άντρες- ή απλώς δεν είμαι έτοιμη ακόμη για το επόμενο βήμα μετά τον χωρισμό; Εγώ νομίζω πως ό,τι κι αν είναι, κατά βάθος φοβάμαι πολύ να ξεκινήσω κάτι νέο. Και δεν μιλάω απαραιτήτως για σχέση διαρκείας, όπως οι τελευταίες που είχα. Με κούρασαν αυτά τα μεγάλα και σοβαρά από τόσο νωρίς στη ζωή μου, θέλω πίσω την ανεμελιά που μου αντιστοιχεί.

Ο φόβος γενικώς με κυριεύει σ' αυτήν την φάση της ζωής μου. Την ερχόμενη Πέμπτη αρχίζω την πρακτική μου άσκηση και θα είναι η πρώτη φορά που θα δουλέψω στη ζωή μου! Φυσικά έχω απεριόριστο άγχος και σ' αυτό συμβάλλει το γεγονός ότι ακόμα δεν έχω ενημερωθεί καθόλου για τη δουλειά... Ακόμη, το πτυχίο στη σχολή έχει καθυστερήσει τραγικά, καθώς μετά τις εκδηλώσεις στις οποίες εμφανίστηκα με την χορωδία δεν είχα καθόλου μυαλό κι ενδιαφέρον για να διαβάσω για την εξεταστική μου. Σε κάθε εκδήλωση του ωδείου βλέπω όλο και περισσότερους μαθητές που είναι περίπου στην ηλικία μου και παραδειγματίζομαι απ' αυτούς, θυμάμαι πόσο μ' αρέσει η μουσική κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναζωπυρώνεται το πάθος μου γι' αυτήν. Ειδικότερα, όμως, στις τελευταίες εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στις 20 και 21 Ιουνίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών και το Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, ήρθα πιο κοντά και με τα νέα και αρσενικά μέλη της χορωδίας, πράγμα που μου πήρε τα μυαλά ακόμα περισσότερο απ' το συνηθισμένο!

Και πάμε πίσω στον φόβο του μπλεξίματος με τον νέο συνάδελφο. Τρομοκρατούμαι στην ιδέα ότι αν θέλω να βγούμε θα πρέπει να προτείνω κάποιο ωραίο μέρος και να ξέρω να τον πάω. Γιατί δεν υπάρχει κανένα τέτοιο μέρος, αφού ολημερίς κι ολονυχτίς σαπίζω μες στο σπίτι! Φοβάμαι ότι αν προχωρήσει το πράγμα θα έχω πάλι τα ίδια προβλήματα με τις προηγούμενες σχέσεις μου και τα οποία δεν γνωρίζω τον τρόπο να αντιμετωπίσω. Τρέμω στην ιδέα της γνωριμίας με φίλους, γιατί αν δεν υπάρξει συμπάθεια τι θα κάνω; Κι αν με χωρίσει ενώ εγώ τον θέλω ακόμα; Ξέρω ότι οι σκέψεις μου προτρέχουν, αλλά πρέπει πάντα να τα σκέφτομαι όλα από την αρχή και να προγραμματίζω, να κάνω σχέδια τα οποία όμως σχεδόν ποτέ δεν ακολουθώ. Ο φόβος, όμως, παραμένει και με φρενάρει απροκάλυπτα. Ίσως γιατί ακριβώς το σκέφτομαι πολύ και υπερ-αναλύω τις καταστάσεις. Ενώ στο τέλος πάντα κλείνω τα μάτια, παίρνω το ρίσκο και βουτάω χωρίς να το πολυ-σκεφτώ. Όπως τώρα. Έκλεισα ραντεβού για την Παρασκευή, κι ό,τι γίνει! Ακόμα φοβάμαι, βέβαια, αλλά σκέφτομαι την ευχάριστη παρέα του και την καλοκαιρινή μου διάθεση που με κάνει να θέλω να ερωτευτώ έστω και στιγμιαία και προσπαθώ έτσι να παραμερίζω τα μπλόκα που μου στήνει ο εαυτός μου. Κρύβω τα αρνητικά συναισθήματα κάτω απ' το χαλί και προσπαθώ να ζήσω. Τελικά, αυτό δεν κάνουν όλοι;

Μια καινούρια συνήθεια!

Άρχισα να παρακολουθώ βίντεο σχετικά με beauty stuff πριν από περίπου ενάμιση χρόνο και να διαβάζω beauty blogs πριν από δύο ή δυόμιση χρόνια. Φυσικά όλα στα ελληνικά, καθώς αρκετά αγγλικά υπομένω στη σχολή, δεν αντέχω άλλα! Για όσους με ξέρουν, αυτό το χόμπι μου είναι αλλοπρόσαλλο, καθώς σχεδόν ποτέ δε βάφομαι και δεν είμαι από τις κοπέλες που ασχολούνται πολύ με την εμφάνισή τους και προσέχουν πώς θα βγουν απ' το σπίτι. Φυσικά αυτό δεν το λέω ως κριτική για όσες έχουν τέτοιες συνήθειες, αλλά ως γεγονός που σχετίζεται μ' εμένα.

Η παθητική ενασχόλησή μου με το beauty blogging ξεκίνησε με κάπως ασυνήθιστο τρόπο, καθώς αγόρι ήταν αυτό που με παρακίνησε ν' αρχίσω να διαβάζω τέτοιου είδους άρθρα! Μια συμφοιτήτρια και φίλη του τότε αγοριού μου είχε πρωτο-δημιουργήσει το μπλογκ της και αναζητούσε αναγνωστικό κοινό. Οπότε, είχε απευθύνει έκκληση στους ανθρώπους του κύκλου της να προωθήσουν τα μαντάτα για το εγχείρημα της κι έτσι κι έγινε. Δε θα πω ψέματα -αρχικώς την χλεύασα από μέσα μου γιατί μου φάνηκε υπερβολικά ψωνίστικο και γυναικουλίστικο το να γράφει κανείς για μακιγιάζ σε προσωπικό ιστολόγιο. Όπως είναι πασιφανές, δεν είχα ιδέα για το όλο... κίνημα του beauty blogging!

Εκείνο το καλοκαίρι του 2011 χώρισα από το προαναφερθέν αγόρι και ξαφνικά απέκτησα πολύ ελεύθερο χρόνο! Η σχέση μου με το διαδίκτυο έγινε στενότερη και κάπου μέσα από τα βάθη των σελιδοδεικτών μου ανέσυρα το λινκ του ξεχασμένου μπλογκ. Είπα "τι έχω να χάσω;" και του έδωσα μια ευκαιρία. Κι έτσι χωρίς πολλά πολλά, με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που αναδύθηκε στο μυαλό μου το ψευδόνυμό μου και το όνομα του δικού μου μπλογκ, έγινα τακτική αναγνώστρια, για να μην πω καλύτερα ιντερνετική θαμώνας! Μέσα από τα σχόλια βρήκα κι ένα δεύτερο ενδιαφέρον ιστολόγιο σχετικό με ομορφιά και το διάβασα σχεδόν όλο σ' ένα βράδυ -ήταν νέο δημιούργημα! Και κάπως έτσι το απόμακρο ενδιαφέρον μου για το beauty blogging εξελίχθηκε και κατάφερα να δω τον άνθρωπο πίσω από το μακιγιάζ, τις κρέμες και το girl-talk. Συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό δεν είναι μια έξαρση εγωπάθειας αλλά μια υγιής ενασχόληση με κάποια άλλη μορφή τέχνης -το μακιγιάζ- αλλά και μια ιδιαίτερη και διαφορετική φροντίδα του εαυτού μας. Είναι ένα χόμπι με κύριο αποδέκτη τη φάτσα μας, βρε αδερφέ, αλλά και τη μύτη μας, που δέχεται όλες τις οσφρητικές απολαύσεις που παρέχουν τα beauty stuff, όπως και τα μάτια μας, που βάλλονται από καταιγισμό χρωμάτων και σχηματικών μοτίβων που κοσμούν τις διάφορες συσκευασίες. Νομίζω πως αυτή η μικρή μανία δεν συνίσταται μόνο και μόνο στο να βλέπουμε κάποιο εκθαμβωτικό είδωλο στον καθρέφτη, αλλά κυρίως στο να ερχόμαστε γενικώς σε επαφή μέσω όλων μας των αισθήσεων με όμορφα και λαχταριστά πραγματάκια. Και κάπου εδώ καταλήγω και αποφασίζω ότι δεν είναι κακό να μας αρέσει το ωραίο. Δεν είναι κακό να σε ενδιαφέρει η εικόνα σου -είναι κι αυτή ένα μέρος τους εαυτού σου- αρκεί να αναγνωρίζεις ότι δεν είναι περισσότερο σημαντική από όλα τα άλλα χαρακτηριστικά σου που μαζί συνθέτουν το παζλ που σε απαρτίζει. Παν μέτρον άριστον, δηλαδή!

Τελειώνοντας ένα ακόμα μακροσκελές άρθρο που δεν είμαι σίγουρη ότι έχει κάτι να πει σε τελική ανάλυση, πρέπει να αναφέρω ότι το όνομα του πρώτου μπλογκ δεν θα το αποκαλύψω γιατί συνδέεται με τη ζωή μου και ανθρώπους που γνωρίζω και με γνωρίζουν και δε θα ήθελα να γίνουν οποιεσδήποτε αποκαλύψεις. Για να είμαι δίκαιη δεν θα φανερώσω ούτε ποιο είναι το δεύτερο μπλογκ, παρ' ότι είχα σκοπό να το κάνω καθώς εκτιμώ πολύ τη δουλειά της αρθρογράφου του και αισθάνομαι κάπως συνδεδεμένη μαζί της!

Αγαπώ το καλό beauty blogging και είναι βασικό μέρος της καθημερινότητάς μου. Αυτός είναι και ο λόγος που αφιερώνω όλο το κείμενο σ' αυτό. Αλλά και γιατί μάλλον θα ασχοληθώ και με τέτοιου είδους αναρτήσεις στο μέλλον. Προς το παρόν συνεχίζω να γράφω τις μικρές μου ιστορίες κι ελπίζω κάπως έτσι να βρω κι εγώ το δρόμο μου στην blog-όσφαιρα!

Γιατί, μαμά, εγώ δεν έχω χειλάκι πετροκέρασο??

Η σημερινή ανάρτηση δεν είναι από αυτές που κάθομαι και σκέφτομαι για το τί να γράψω και αντιπροσωπεύουν την "ανάρτηση του μήνα". Απλώς, μετά από τόσο διάβασμα ιστολογίων ομορφιάς και συγκεκριμένα της ανάρτησης που θα παραθέσω στο τέλος, είπα κι εγώ να πω το κατιτίς μου.

Τα τελευταία περίπου δύο χρόνια διαβάζω μπλογκ σχετικά με την περιποίηση και ομορφιά της γυναίκας, και την προϊστορία πίσω από αυτή τη συνήθεια θα την αναλύσω σε κάποιο άλλο άρθρο. Είναι αλήθεια πως στην κανονική μου ζωή μπορεί να φαίνομαι απεριποίητη και αδιάφορη για την εξωτερική μου εμφάνιση, όμως ανέκαθεν με απασχολούσε η εικόνα μου, ακόμα κι όταν ήμουν παιδί! Έτσι, διαβάζοντας αυτό το άρθρο θυμήθηκα πόσο με ενοχλεί που δεν είμαι όπως θα ήθελα... Έχω τόσο έντονα χαρακτηριστικά σε όλο το πρόσωπο, αλλά τα χείλη μου υστερούν αναλογικά κι αυτό με εκνευρίζει! Μικρό το στόμα μου και τα χείλη μου δεν είναι καθόλου σαρκώδη αλλά ούτε και λεπτά ή ανύπαρκτα. Η κατάσταση, δηλαδή, δεν είναι τόσο τραγική, όμως το κυρίως πρόβλημα είναι στον εγκέφαλο!  Έχω μια μικρή εμμονή με την ομοιομορφία -πράγμα που προσπαθώ να μη με δεσμεύει τόσο πολύ, χωρίς να το καταφέρνω πάντα- και με ενοχλεί που η εμφάνισή μου δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μου. Πώς αντιμετωπίζω αυτή την ενόχληση; Πιο παιδιάστικα απ' τον καθένα: απλώς αδιαφορώ και δεν το σκέφτομαι! Το ίδιο που κάνω και για την εμφάνισή μου, όπου μ' ενδιαφέρει μεν, δεν ασχολούμαι για να την βελτιώσω δε. Ίσως είναι καλή αυτή η αντιμετώπιση για την ψυχική μου ηρεμία, όμως στην πραγματικότητα δε λύνει το όποιο πρόβλημα, και είναι κάτι που κάνω συχνά και για πολλά θέματα. Αυτό το όμορφο αρθράκι δίνει κάποιες λύσεις που μπορούν να καλύψουν αυτό που εγώ θεωρώ για τον εαυτό μου "μειονέκτημα". Πραγματικά, όμως, δεν ξέρω αν θα κάτσω ποτέ να ασχοληθώ! Μάλλον και πάλι θα το αφήσω στη μοίρα του, όπως κάνω πάντα...

"Θέλεις σαρκώδη χείλη; Αυτά είναι τα must tips μακιγιάζ που πρέπει να γνωρίζεις!"

http://fashnpassion.blogspot.gr/2014/04/must-tips.html

Το πρώτο μου tag: Too much information (TMI tag)!

Καιρό τώρα ήθελα να κάνω κάποιο tag απ' αυτά που οι ερωτήσεις είναι πιο προσωπικές, ώστε να πω και καμιά πληροφορία για 'μένα, γιατί πολύ μυστήρια έχω γίνει! Η αλήθεια είναι πως και στην κανονική μου ζωή φαίνομαι λίγο... απόμακρη και "μυστηριώδης" (με την αντικοινωνική έννοια του όρου!) όμως δεν είμαι καθόλου έτσι στην πραγματικότητα και μόλις νιώσω άνετα με κάποιον τον κατακλύζω από λεπτομέρειες για 'μένα. Σ' αυτόν τον τομέα δεν έχω την αίσθηση του μέτρου, γι' αυτό και η λύση του tag είναι ό,τι πρέπει!
Αυτό το tag το είδα από την Lucy που γράφει στο "The Beauty Victim" και αυτές είναι οι δικές της απαντήσεις. Διάβασα και 2-3 αναρτήσεις ακόμη και συνειδητοποίησα ότι οι ερωτήσεις δεν είναι παντού ίδιες, όπως είχε αναφέρει και η Lucy. Οπότε εγώ επιλέγω να απαντήσω σε αυτές που διάβασα αρχικώς.

1) Τι φοράς τώρα;

     Φοράω τα "ρούχα σπιτιού", δηλαδή άνετα ρούχα που δε θέλω ή δε μπορώ να φοράω έξω λόγω του ότι είναι παλιομοδίτικα ή έχουν κάποιον λεκέ που δεν καθαρίζεται ή είναι φθαρμένα αλλά δε θέλω να τα ξεφορτωθώ. Σήμερα, από όλη τη συλλογή μου από "ρούχα σπιτιού", φοράω ένα ανοιχτό μπλε κοτλέ παντελόνι και μια ροζ μπλούζα από την κλασική απλή σειρά της Benetton.

2) Ήσουν ποτέ ερωτευμένη;

     Νομίζω πως ναι...

3) Είχες ποτέ κανέναν απαίσιο χωρισμό;

     Όλοι οι χωρισμοί μου ήταν σχετικά άσχημοι, όχι επειδή τσακώνομαι ή πάντα με χωρίζουν οι άλλοι, αλλά γιατί απλώς με δυσκολεύουν οι χωρισμοί, ακόμα κι όταν τους επιλέγω εγώ. Ο χειρότερος νομίζω ήταν ο τελευταίος, όπου μού είχε κοπεί η όρεξη για φαγητό για 2-3 μέρες και δεν μπορούσα να σηκωθώ απ' το κρεβάτι ούτε για να πάω στο ωδείο!

4) Πόσο ύψος έχεις;

     Πρέπει να είναι περίπου 1.68

5) Πόσα κιλά είσαι;

     Ζυγίστηκα πριν λίγο και είμαι περίπου 47 κιλά.

6) Έχεις τατουάζ;

     Ναι, έχω ένα στον αυχένα που καταλήγει στο πάνω μέρος της πλάτης.

7) Έχεις piercing;

     Έχω μόνο στα αφτιά, 1 στο δεξί και 2 στο αριστερό. Θα ήθελα να κάνω 1-2 ακόμα σε κάθε αφτί αλλά δεν μου περισσεύουν χρήματα αυτή την εποχή... :(

8) Αγαπημένη σειρά;

     Λατρεύω το Downton Abbey, το Grey's Anatomy και φυσικά το Sex & The City! Μ' αρέσουν κι άλλες, αλλά αυτή η τριάδα είναι... αγία!

9) Κάτι που σου λείπει;

     Δε θα πω ψέματα, μού λείπει το τελευταίο μου αγόρι με το οποίο τώρα έχουμε χωρίσει και γενικώς μού λείπει να είμαι με κάποιον... Επίσης, μού λείπει το πιάνο, που το έχω σταματήσει προσωρινώς για να τελειώσω τη σχολή.

10) Αγαπημένα συγκροτήματα;

      Δεν νομίζω να έχω κάποιο... Μ' αρέσουν οι Scorpions, Kamelot, Iced Earth, Nightwish, Iron Maiden, Metallica κ.α. αλλά δεν ακούω πολλή μουσική και δεν είμαι πολύ δεμένη με κανένα από όλα αυτά.

11) Αγαπημένο τραγούδι;

      Μάλλον αδύνατον να το απαντήσω αυτό! Δεν είναι μόνο ένα, οπότε προτιμώ να "κλέψω" και να γράψω πολλά τραγούδια, παρά να μην γράψω κανένα. Προσπάθησα να διαλέξω από ένα για κάθε μπάντα ή τραγουδιστή, κάτι αντιπροσωπευτικό:

Kamelot: Karma, Forever
Rainbow: I surrender
Iron Maiden: Wasting love
Blind Guardian: Into the storm
Iced Earth: Wolf, Anthem
Nightwish: Nemo, Amaranth
Kamelot feat. Simone Simons: The haunting
Epica: Never enough (μόνο και μόνο για την πολύ δυνατή μουσική του)
Serj Tankian: Sky is over
Evanescence: My last breath
Ben Moody feat. Anastasia: Everything burns
Celine Dion: A new day has come
Delta Goodrem: Lost without you
Chris Daughtry: Life after you
Da Buzz (?): Wonder where you are
Από ελληνικά, όλο το άλμπουμ του Χατζηγιάννη "Κρυφό φιλί", που μου θυμίζει και τα παιδικά-εφηβικά μου χρόνια.
Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω και 2 τραγούδια που έμαθα τελευταία αλλά είναι υπέροχα και μου προκαλούν εξίσου έντονα συναισθήματα όταν τα ακούω:
Indila: Derniere danse
Caro Emerald: Back it up


12) Πόσων χρόνων είσαι;
      Έκλεισα τα 23 πριν λίγο καιρό.

13) Τι ζώδιο είσαι;
      Υδροχόος.

14)Τι τύπο αναζητάς στο αντίθετο φύλο;
      Θέλω να είναι έξυπνος, με χιούμορ και όσον αφορά την εμφάνιση προτιμώ να είναι κανονικού βάρους και με γλυκό πρόσωπο! Αν φοράει και γυαλιά είναι bonus!

15) Αγαπημένος ηθοποιός;
      Εδώ πραγματικά δεν μπορώ να κάτσω να σκεφτώ κάποιον/α συγκεκριμένο/η. Είναι πολλοί που εκτιμώ τη δουλειά τους, αλλά δεν ασχολούμαι περαιτέρω.

16) Αγαπημένο χρώμα;
      Το γαλάζιο! Είναι all time αγαπημένο, όσο κι αν μεγαλώσω!

17) ΟΤΡ (ποιους δύο ανθρώπους θέλω να είναι μαζί)
      Επειδή οι περισσότεροι δεν ήξεραν τι ακριβώς εννοεί αυτή η ερώτηση και απάντησαν σύμφωνα με ό,τι κατάλαβαν, έτσι θα κάνω κι εγώ! Αυτό που μου ήρθε πρώτο στο μυαλό είναι ποιοι 2 άνθρωποι θέλω να είναι ζευγάρι, και η απάντησή μου είναι η Ε.Κ. και ο Γ.Θ. (σαφέστατη απάντηση, αλλά νομίζω πως δεν θα ήθελαν να αναφέρω δημοσίως τα ονόματά τους...)

18) Δυνατή ή απαλή μουσική;
      Όσον αφορά την ένταση θέλω σχετικά χαμηλή, όσον αφορά το είδος, νομίζω φάνηκε απ' τα τραγούδια που μ' αρέσουν ότι προτιμώ ζωηρά κομμάτια!

19) Πού πηγαίνεις όταν είσαι λυπημένη;
      Όταν είμαι λυπημένη δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, οπότε το πολύ να σηκωθώ απ' το κρεβάτι και να πάω ως τον καναπέ.

20) Πόση ώρα σού παίρνει να κάνεις μπάνιο;
      Περίπου μισή ώρα.

21) Πόση ώρα σού παίρνει να ετοιμαστείς το πρωί;
      Αν δεν βαφτώ και δεν κάνω μπάνιο (που σχεδόν πάντα αυτό γίνεται) περίπου ένα τέταρτο.

22) Έχεις μπει ποτέ σε καβγά;
      Ως μεγάλη σίγουρα όχι, αλλά ως παιδάκι όλο και θα 'χα ρίξει/φάει καμιά!

23) Ο λόγος που ξεκίνησες το blogging;
      Όπως έχω ήδη γράψει, άρχισα το μπλόγκινγκ για να μπορέσω να εκφραστώ αλλά και να εκτεθώ σε κοινό. Το πρόβλημα έκφρασης είναι γενικό σε όλους τους τομείς της ζωής μου, οπότε προσπαθώ να το αντιμετωπίσω έτσι. Το μπλογκ μου είναι και μια μικρή ψυχανάλυση, όπου προσπαθώ να βγάλω από μέσα μου όλα όσα με απασχολούν και σκέφτομαι, με στόχο πάντα να γνωρίσω τον εαυτό μου και μέσω αυτού να αντιμετωπίσω διάφορα προβλήματά μου, πέρα από αυτό του φόβου της έκθεσης. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι μ' αρέσει να γράφω γενικώς, και ο ευκολότερος τρόπος είναι να το κάνω εδώ. Θα με ενδιέφερε να γράφω κάπου ως μια άλλη Carrie Bradshaw και το μπλογκ είναι μια καλή προπόνηση για να μάθω και να βελτιωθώ!

24) Ποιοι είναι οι φόβοι σου;
      Νομίζω πως δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο φόβο. Σίγουρα έχω τον "φόβο του κοινού" αλλά εντάξει, νομίζω ότι η ερώτηση αφορά κάτι περισσότερο απ' αυτό και κάτι τέτοιο δεν νομίζω ότι με διακατέχει. Ίσως τα φίδια...

25) Το τελευταίο πράγμα που σε έκανε να κλάψεις;
      Κλαίω πάρα πολύ εύκολα και για κάθε πιθανή αφορμή. Ωστόσο δεν βάζω τα κλάματα τόσο συχνά όσο βουρκώνω, και σήμερα που είναι η πρώτη μέρα του εμμηνορρυσιακού μου κύκλου και είμαι ακόμα πιο ευαίσθητη, βούρκωσα βλέποντας την ταινία "Fried Green Tomatoes".

26) Τελευταία φορά που είπες σε κάποιον ότι τον αγαπάς;
      Αυτό είναι κάτι που λέω πάρα πολύ σπάνια, οπότε υποθέτω ότι ο τελευταίος ζωντανός οργανισμός που του είπα "σ' αγαπώ" ήταν η γάτα μας πριν πολύ καιρό, γιατί πλέον δεν μένει μαζί μας και δεν την βλέπω καθόλου συχνά.

27) Ποια η σημασία του ψευδώνυμου που έχεις στο blogger;
      Το ψευδώνυμό μου είναι Λέλα Λίλου. Όπως γράφω και εδώ, είναι κάτι που μου ήρθε χωρίς σκέψη και το εμπνεύστηκα από το όνομα ενός τρελού στο χωριό μου.

28) Τελευταίο βιβλίο που διάβασες;
      Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη (Wuthering Heights).

29) Τελευταία σειρά που είδες;
      Γενικώς δεν βλέπω σειρές στο διαδίκτυο γιατί δεν είμαι καθόλου συνεπής και τις παρατάω. Οπότε μένει ό,τι βλέπω στην τηλεόραση, που έχει στάνταρ πρόγραμμα και -τρόπον τινά- με αναγκάζει να παρακολουθήσω συγκεκριμένες ώρες. Σήμερα το απόγευμα είδα "Hart of Dixie" στο Star και "A gifted man" στο ΣΚΑΪ.

30) Τελευταίο άτομο που μίλησες;
      Τελευταίο άτομο που μίλησα γενικά είναι μάλλον ο αδερφός μου και τελευταίο άτομο που μίλησα στο τηλέφωνο είναι η συμφοιτήτριά μου η Ζωή -όχι αυτή εδώ.

31) Αγαπημένο φαγητό;
      Υπάρχουν αρκετά που μ' αρέσουν πολύ, όπως μουσακάς, φιλέτο κοτόπουλο α λα κρεμ, κρέπες με σπανάκι κ.α.

32) Μέρος που θες να επισκεφτείς;
      Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, θα ήθελα να δω όλες τις ομορφιές της χώρας μας που είναι απεριόριστες και θα ήθελα να μπορούσα να πάω σε κάποιο εξωτικό μέρος με διάφανα νερά και χρυσές παραλίες, αλλά ακόμα κι αν είχα τα χρήματα για ένα τέτοιο ταξίδι φοβάμαι ότι αυτά τα μέρη είναι επικίνδυνα, με καρχαρίες και απαίσια ερπετά...

33) Πού ήσουν πριν;
      Τώρα είμαι στο σπίτι μου, αρκετές ώρες πριν βρισκόμουν στο ωδείο και έκανα πρόβα με τη χορωδία.

34) Σού αρέσει κάποιος;
      Μου ψιλο-αρέσει κάποιος από τη σχολή αλλά τίποτα το σοβαρό.

35) Τελευταία φορά που σε προσέβαλαν;
      Νομίζω ότι ήταν πριν μια βδομάδα ακριβώς, το περασμένο Σάββατο, όταν βρισκόμουν σε μια παρέα και ένας τύπος απ' αυτούς, που είχαμε απλώς συστηθεί εκείνη τη μέρα και δεν γνωριζόμασταν καν, μου είπε στην ψύχρα να βάλω κιλά.

36) Αγαπημένη γλυκιά γεύση;
     Μ' αρέσουν τα γλυκά με καφέ και η πραλίνα!

37) Παίζεις κάποιο μουσικό όργανο;
      Ναι, παίζω πιάνο εδώ και 15 χρόνια.

38) Τελευταίο άθλημα που έκανες;
      Νομίζω πως δεν έχω κάνει ποτέ κάποιο άθλημα. Πριν 2 χρόνια πήγαινα γυμναστήριο -αυτό μόνο.

39) Αγαπημένο κόσμημα;
      Γενικώς μ' αρέσουν τα κολιέ και τα αγαπημένα μου είναι μάλλον ένα γιαννιώτικο περιδέραιο και ένα επίσης γιαννιώτικο δαχτυλίδι, το πρώτο ήταν της μαμάς μου και το δεύτερο μού το έφερε η θεία μου από ένα ταξίδι της στα Γιάννενα.

40) Τελευταία φορά που βγήκες έξω με κάποιον;
      Το προηγούμενο Σάββατο με τη Σταυρούλα, τη Ματίνα, τη Σταυρούλα και την παρέα απ' την ερώτηση 35.


Αυτές ήταν οι απαντήσεις μου! Ήταν σίγουρα κάτι το διαφορετικό αυτό το tag, καθώς συνηθίζω να γράφω άλλου είδους άρθρα, όμως μ' άρεσε και το βρήκα ενδιαφέρον. Μού θύμισε τα λευκώματα που γράφαμε όταν πηγαίναμε σχολείο!!
Για κλείσιμο, αφήνω το βίντεο μιας άλλης Lucy που απάντησε κι αυτή στις ερωτήσεις του tag. Είναι αυτό εδώ.

Γενέθλια...

Σήμερα ήταν τα γένεθλιά μου! Και όχι, δεν χάρηκα, δεν βγήκα, δεν είδα φίλους ούτε είχα κάποιο καυτό ραντεβού! Και για να τελειώσω οριστικά το θέμα "γενέθλια" γιατί δεν θέλω για αυτό να μιλήσω απόψε, αυτά είναι τα μόνα που θα πω για την συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα τούτης της μέρας που πέρασε. Άλλο ήταν το εναρκτήριο έναυσμα για ν' ανοίξω το λάπτοπ και να πω: "Λέλα, ήρθε η ώρα να σπάσεις τη σιωπή σου και να υποδεχθείς λίγο αργοπορημένα το νέο έτος και στο μπλογκ σου!".

Ένας καλός φίλος μού έστειλε μήνυμα στο κινητό για τα χρόνια πολλά και μέσα σ' όλα μου είπε "και με λιγότερο φουμπου". Είπα "ωχ, μας πιάσανε!" και ζήτησα εξηγήσεις! Τι εννοείς, αγαπημένε μου φίλε? Η απάντηση ήταν καταπληκτική: "Όταν σε ρωτάει τι σκέφτεσαι, μην απαντάς πάντα!". Πολλοί θα σκεφτούν ότι ο φίλος ξεπέρασε τα όρια και τι είναι αυτά που λέει! Δεν έχω το δικαίωμα να κάνω ό,τι θέλω και να γράφω ό,τι μου αρέσει στην προσωπική μου σελίδα; Όμως με αυτόν τον άνθρωπο έχουμε δικούς μας κώδικες επικοινωνίας και κάθε άλλο παρά παρεξηγήσιμη ήταν η δήλωσή του. Με έκανε να καταλάβω αυτό που εμμέσως μού είχαν πει κι άλλοι αλλά εγώ αντιμετώπιζα χιουμοριστικά και "χαχα, τι ωραία που τα λέω". Η σελίδα μου στο facebook δεν είναι το ημερολόγιό μου, είτε μού αρέσει είτε όχι. Και οι φίλοι μου δεν είναι υποχρεωμένοι να βλέπουν τις κραυγές τσαντίλας μου όταν αποφασίζω να εκραγώ γραπτώς. Φυσικά δεν γράφω αποκλειστικώς προσωπικές μου σκέψεις και επίσης φυσικά οι άνθρωποι που είναι φίλοι μου στο facebook θέλουν να μαθαίνουν νέα μου και να κρατούν επαφή μαζί μου (γιατί δέχομαι και κάνω αιτήματα φιλίας μόνο από και σε άτομα που γνωρίζω τουλάχιστον φατσικά από κάπου), οπότε δεν επιθυμούν να κάνουν τις αντίστοιχες ρυθμίσεις ώστε να μην λαμβάνουν ενημερώσεις για την αφεντιά μου. Αποτέλεσμα; Κάθε τρεις και λίγο το διαδικτυακό μου κράξιμο σκάει σαν βόμβα στο timeline τους! Θα μου πεις "Κι εσένα τι σε νοιάζει; Πρόβλημά τους!". Κι όμως, με νοιάζει, γιατί κατά πρώτον με ενδιαφέρει πάρα πολύ η γνώμη των άλλων και με πληγώνει να μην είμαι αποδεκτή (δε λέω ότι αυτό είναι καλό ή κακό, απλώς ισχύει για 'μένα) και κατά δεύτερον, όπως είπα, οι άνθρωποι αυτοί είναι σχεδόν όλοι φίλοι μου και άτομα που βλέπω συχνά και τους περισσότερους τους εκτιμώ, συνεπώς με ενδιαφέρει τα μάλα η άποψή τους.

Δεν είμαι ο τύπος που θα πει τον πόνο του στο facebook ή θα κάνει αμένσιωτη δήλωση επ' αυτού και προς κάποιον που τον πλήγωσε, απλώς και μόνο για να την δει αυτός ο κάποιος. Έχει συμβεί κι αυτό αλλά ήταν 1-2 μεμονωμένα περιστατικά, όχι ο κανόνας. Δεν ανεβάζω τραγούδια που υμνούν τον καημό μου ούτε στέλνω μουσικά μηνύματα γενικά σε όλους τους κατακαημένους αυτής της πλάσης. Αυτό που κάνω κι ενοχλεί είναι η εκτόξευση χολής! Βγάζω την ατέρμονη κακία μου, κράζω τον ενοχλητικό συμφοιτητή, σταυρώνω γραπτώς τα άτομα που στη ζωή μου με εκνευρίζουν. Αυτό είναι το έγκλημά μου! Πες το "δειλία", γιατί δεν αντιμετωπίζω στα ίσα αυτούς που με ενοχλούν, πες το "βλακεία" για προφανείς λόγους, πες το απλώς "κακία", είναι αυτό που με εκτονώνει! Το ερώτημα τίθεται στο εξής: πρέπει να βλέπουν και οι άλλοι αυτόν τον οχετό;

Εγώ νομίζω ότι το κάνω γιατί ξέρω πως θα υπάρξει αλληλεπίδραση, γράφω δημοσίως και κάποιος θα τα δει. Νιώθω ότι κάπου τα είπα και ξεφόρτωσα, ίσως νομίζω κιόλας ότι σε κάποιους αρέσει αυτό το απότομο και έξω-απ'τα-δόντια στυλάκι -και πιθανόν ν' αρέσει- και ίσως με συμπαθήσουν γι' αυτό μου το χαρακτηριστικό. Τελικώς, όμως, κάποιοι ενοχλούνται. Ίσως λίγο, ώστε απλώς να αγνοήσουν το status, ίσως πολύ, ώστε να φτάσουν στο σημείο να κάνουν λόγο για το πόσο καυστική, άμεση και ενδεχομένως σκληρή είμαι. Μού έχουν πει ακόμα και ότι προκαλώ. Επανέρχομαι στο ερώτημα και συμπληρώνω: πρέπει να κάνω κάτι για όλα αυτά; Πρέπει πραγματικά να με νοιάξει, τόσο ώστε να προχωρήσω σε αλλαγή στρατηγικής; Κι αν δεν ξεθυμαίνω στο facebook, που είναι άμεση πηγή εκτόνωσης και πάντα διαθέσιμο, πού θα το κάνω; Μάλλον ο κλήρος πέφτει στο μπλογκ ή στο τουίτερ. Στο τουίτερ, όμως, κανείς δεν μου δίνει σημασία! Οπότε μήπως είμαι μια attention whore;

Τελικώς δεν ξέρω τι θα κάνω για όλα αυτά. Νιώθω, μάλιστα, ότι τόση ώρα φλυαρώ γραπτώς χωρίς να λέω ουσιαστικά τίποτα! Κι έτσι το ερώτημα γενικεύεται: αποφασίζω να αποδεχτώ αυτά που η κοινωνία ορίζει ή συνεχίζω να βαδίζω στον παράδρομο, δίνοντας δίκιο μόνο στον εαυτό μου;

Είναι δύσκολο να βάλεις όρια στις αντιδράσεις σου και στον χαρακτήρα σου και να ξεκαθαρίσεις τι ορίζει μια κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά και τι μια συμπεριφορά  τύπου "μπαίνω στο καλούπι", τι σε κάνει να είσαι ένας απ' τη μάζα αλλά και τι σε βάζει στην ομάδα των επαναστατών χωρίς αιτία. Σίγουρα αντιλαμβάνομαι ότι ως μέλος μιας κοινωνίας δεν μπορώ να κάνω ό,τι μου καπνίσει και να περιμένω να με αποδέχονται όλοι με μια αγάπη και κατανόηση παρόμοια με αυτή των γονιών μου. Από την άλλη, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν θέλω να θυσιάσω στο βωμό της κοινωνικοποίησης και της αποδοχής. Είναι αλήθεια ότι μ' αρέσει να διατηρώ μια εκκεντρική μοναδικότητα στον χαρακτήρα, να ξεχωρίζω με τον δικό μου ιδιόρρυθμο τρόπο από τις άλλες κοπέλες και με αυτά να κάνω τον κόσμο να με θυμάται, αν με θυμάται. Όμως τελικώς στα 20+ μου κατάλαβα ότι ψιλο-μπλέκω με την επιμονή μου να είμαι ή να παριστάνω την διαφορετική και μάλλον σε κάποιους τομείς χρειάζεται να δεχτώ να μεγαλώσω και να επωμιστώ αυτό το βάρος. Τα όρια στο τι είναι υπερβολικό και τι όχι, ποια είναι η ελευθερία που δικαιούμαι και τι συντελεί κατάχρηση αυτής είναι λίγο δυσδιάκριτα ακόμη, όμως τώρα ξέρω ότι είναι αναγκαίο να τεθούν. Σαν ενήλικη μαθαίνω να ορίζω τον δρόμο μου, να δέχομαι ένα χαλινάρι γιατί ο κόσμος δεν μου ανήκει. Γιατί μπορεί εγώ να λέω αυτά που θέλω, όμως ο άλλος δεν είναι υποχρεωμένος να μπορεί να καταλαβαίνει τι θέλω να πω. Δεν ξέρω αν κανείς μαθαίνει ποτέ ποια πρέπει να είναι τα όρια της συμπεριφοράς του, όμως έστω μια σκιαγράφηση είναι απαραίτητη. Διότι είμεθα είδος κοινωνικόν, βεβαίως βεβαίως, και επιδιώκομεν την αποδοχήν των ομοίων μας!

[Από μέσα μου γελάω αυτοσαρκαστικά, γιατί υποτίθεται ότι αυτή η ανάρτηση θα ήταν πολύ μικρή!]

Λίγη χριστουγεννιάτικη κλάψα ακόμα...!

Όχι, δεν είναι μόνο η ζευγαροκατάσταση των Χριστουγέννων που με κάνει να στενοχωριέμαι... Είναι και το ότι ποτέ μα ποτέ δεν γιορτάζουμε ως οικογένεια. Κι ότι οι φίλοι κάπου έχουν εξαφανιστεί. Κι ότι δεν θα μου πάρει κανείς δώρο. Το ξέρω, πολύ υλιστικό το τελευταίο, αλλά ποιος απ' όλους θ' αγαπούσε το ίδιο τα Χριστούγεννα χωρίς τα δώρα; Πείτε την αλήθεια!
Ανυπομονώ να 'ρθει το Σάββατο, που θα μαζευτούμε όλη η χορωδία στο σπίτι της Χριστίνας για να κάνουμε πρόβα, καθώς το ωδείο έκλεισε χθες! Με χαρά θα βγω την Παρασκευή να της πάρω κάποιο δώρο κι ίσως πάρω κάτι και για 'μένα την παραπονιάρα! Νομίζω άλλη ευχαρίστηση δεν μου έχει μείνει γι' αυτές τις γιορτές, γιατί όταν ψωνίζεις δώρα για τους άλλους δεν νιώθεις τύψεις ότι υπερκατανάλωσες κι ότι έκανες κατάχρηση των χρημάτων του πατέρα σου. Ενώ κάθε φορά που αγοράζω κάτι για 'μένα (που δεν γίνεται συχνά αυτό), νιώθω άσχημα μετά και θέλω να το κρύψω και να μην το δει κανείς αυτό που πήρα...
Σήμερα στολίσαμε το σπίτι! Η μαμά είχε βάλει εδώ και κάποιες μέρες το γιορτινό κόκκινο βελούδινο τραπεζομάντιλο στο σαλόνι και κάποια διακοσμητικά, αλλά σήμερα έβαλα όλα τα διακοσμητικά στις θέσεις τους και φυσικά στολίσαμε το δέντρο! Έχει και μερικά λαμπάκια, όσα δεν έχουν καεί στο πέρασμα των περίπου 20 χρόνων που το στολίζουμε! Είναι μια μικρή πολυτέλεια κι αυτά, καθώς πλέον το ηλεκτρικό ρεύμα είναι βραχνάς για κάθε σπίτι... Στο πιάνο έβαλα τα περισσότερα δώρα που μου έχουν κάνει κι όλες τις χριστουγεννιάτικες κάρτες που μου έχουν στείλει οι φίλοι και οι θείοι μου. Είναι και δύο από το μέχρι πρότινος αγόρι μου. Την μία την έλαβα σήμερα και ήταν πολύ μεγάλη έκπληξη -ειλικρινά δεν το περίμενα, ενώ εγώ δεν του έστειλα. Η άλλη ήταν από πέρσι. Δάκρυσα όταν τη διάβασα, γιατί δε μ' αρέσει καθόλου που χωρίσαμε. Και φυσικά συγκινήθηκα που θυμήθηκε αυτή μου τη συνήθεια να στέλνω κάρτες. Αλλά ας μην τα σκέφτομαι αυτά, γιατί μόνο καλό δε φέρνουν. Θα κοιτάω το δέντρο μας και θα παίρνω κουράγιο...
Η μία μου φίλη έφυγε και ούτε που σκέφτηκε να μου το αναφέρει -από το facebook το έμαθα. Η άλλη υποθέτω θα δουλεύει μέχρι και την τελευταία στιγμή. Ντρέπομαι ν' αρχίσω να λέω στους άλλους να βγούμε. Όλοι έχουν κανονίσει αυτές τις μέρες κι επιπλέον δεν ξέρω κανένα μέρος που θα μπορούσα να τους προτείνω. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη σχολή, παντού ακούω ανθρώπους να συζητούν για τα γιορτινά τους σχέδια. Άραγε για 'μένα σκέφτεται κανείς ότι περνάω αυτές τις μέρες μόνη μου ή φαντάζονται ότι θα βγω με κάποιον άλλο ή με την οικογένειά μου; Νομίζω πως το πιθανότερο είναι να μην σκέφτονται καν την αφεντιά μου και θα 'χουν δίκιο.
Σήμερα διάβασα αυτό το άρθρο και κατάλαβα ότι τίποτα δεν μας ικανοποιεί εμάς τους ανθρώπους! Κατάλαβα φυσικά ότι είναι χιουμοριστικό, αλλά όλα αυτά προκύπτουν από κάποιες σκέψεις. Και δεν έχεις ιδέα πώς είναι να κάθεσαι αγκαλιά με το λάπτοπ και μπροστά στην τηλεόραση την ώρα που αλλάζει ο χρόνος, με τον πατέρα σου μέσα να κοιμάται και τον αδερφό σου να παίζει απορροφημένος WOW! Για τη μαμά μου δε θα πω καν -τα τελευταία χρόνια είναι στο σπίτι της γιαγιάς μου που είναι άρρωστη και την φροντίζει.
Και κάπου εδώ λέω να κλείσω. Είναι εκνευριστική αυτή η γκρίνια και μού τρώει ενέργεια -το ξέρω. Αλλά είμαι πολύ μόνη αυτή την εποχή κι έχω ανάγκη κάπου να τα πω και να ξαλαφρώσω...