Λίγη χριστουγεννιάτικη κλάψα ακόμα...!

Όχι, δεν είναι μόνο η ζευγαροκατάσταση των Χριστουγέννων που με κάνει να στενοχωριέμαι... Είναι και το ότι ποτέ μα ποτέ δεν γιορτάζουμε ως οικογένεια. Κι ότι οι φίλοι κάπου έχουν εξαφανιστεί. Κι ότι δεν θα μου πάρει κανείς δώρο. Το ξέρω, πολύ υλιστικό το τελευταίο, αλλά ποιος απ' όλους θ' αγαπούσε το ίδιο τα Χριστούγεννα χωρίς τα δώρα; Πείτε την αλήθεια!
Ανυπομονώ να 'ρθει το Σάββατο, που θα μαζευτούμε όλη η χορωδία στο σπίτι της Χριστίνας για να κάνουμε πρόβα, καθώς το ωδείο έκλεισε χθες! Με χαρά θα βγω την Παρασκευή να της πάρω κάποιο δώρο κι ίσως πάρω κάτι και για 'μένα την παραπονιάρα! Νομίζω άλλη ευχαρίστηση δεν μου έχει μείνει γι' αυτές τις γιορτές, γιατί όταν ψωνίζεις δώρα για τους άλλους δεν νιώθεις τύψεις ότι υπερκατανάλωσες κι ότι έκανες κατάχρηση των χρημάτων του πατέρα σου. Ενώ κάθε φορά που αγοράζω κάτι για 'μένα (που δεν γίνεται συχνά αυτό), νιώθω άσχημα μετά και θέλω να το κρύψω και να μην το δει κανείς αυτό που πήρα...
Σήμερα στολίσαμε το σπίτι! Η μαμά είχε βάλει εδώ και κάποιες μέρες το γιορτινό κόκκινο βελούδινο τραπεζομάντιλο στο σαλόνι και κάποια διακοσμητικά, αλλά σήμερα έβαλα όλα τα διακοσμητικά στις θέσεις τους και φυσικά στολίσαμε το δέντρο! Έχει και μερικά λαμπάκια, όσα δεν έχουν καεί στο πέρασμα των περίπου 20 χρόνων που το στολίζουμε! Είναι μια μικρή πολυτέλεια κι αυτά, καθώς πλέον το ηλεκτρικό ρεύμα είναι βραχνάς για κάθε σπίτι... Στο πιάνο έβαλα τα περισσότερα δώρα που μου έχουν κάνει κι όλες τις χριστουγεννιάτικες κάρτες που μου έχουν στείλει οι φίλοι και οι θείοι μου. Είναι και δύο από το μέχρι πρότινος αγόρι μου. Την μία την έλαβα σήμερα και ήταν πολύ μεγάλη έκπληξη -ειλικρινά δεν το περίμενα, ενώ εγώ δεν του έστειλα. Η άλλη ήταν από πέρσι. Δάκρυσα όταν τη διάβασα, γιατί δε μ' αρέσει καθόλου που χωρίσαμε. Και φυσικά συγκινήθηκα που θυμήθηκε αυτή μου τη συνήθεια να στέλνω κάρτες. Αλλά ας μην τα σκέφτομαι αυτά, γιατί μόνο καλό δε φέρνουν. Θα κοιτάω το δέντρο μας και θα παίρνω κουράγιο...
Η μία μου φίλη έφυγε και ούτε που σκέφτηκε να μου το αναφέρει -από το facebook το έμαθα. Η άλλη υποθέτω θα δουλεύει μέχρι και την τελευταία στιγμή. Ντρέπομαι ν' αρχίσω να λέω στους άλλους να βγούμε. Όλοι έχουν κανονίσει αυτές τις μέρες κι επιπλέον δεν ξέρω κανένα μέρος που θα μπορούσα να τους προτείνω. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη σχολή, παντού ακούω ανθρώπους να συζητούν για τα γιορτινά τους σχέδια. Άραγε για 'μένα σκέφτεται κανείς ότι περνάω αυτές τις μέρες μόνη μου ή φαντάζονται ότι θα βγω με κάποιον άλλο ή με την οικογένειά μου; Νομίζω πως το πιθανότερο είναι να μην σκέφτονται καν την αφεντιά μου και θα 'χουν δίκιο.
Σήμερα διάβασα αυτό το άρθρο και κατάλαβα ότι τίποτα δεν μας ικανοποιεί εμάς τους ανθρώπους! Κατάλαβα φυσικά ότι είναι χιουμοριστικό, αλλά όλα αυτά προκύπτουν από κάποιες σκέψεις. Και δεν έχεις ιδέα πώς είναι να κάθεσαι αγκαλιά με το λάπτοπ και μπροστά στην τηλεόραση την ώρα που αλλάζει ο χρόνος, με τον πατέρα σου μέσα να κοιμάται και τον αδερφό σου να παίζει απορροφημένος WOW! Για τη μαμά μου δε θα πω καν -τα τελευταία χρόνια είναι στο σπίτι της γιαγιάς μου που είναι άρρωστη και την φροντίζει.
Και κάπου εδώ λέω να κλείσω. Είναι εκνευριστική αυτή η γκρίνια και μού τρώει ενέργεια -το ξέρω. Αλλά είμαι πολύ μόνη αυτή την εποχή κι έχω ανάγκη κάπου να τα πω και να ξαλαφρώσω...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο 16/7/2013

Σήμερα υποτίθεται ότι θα σηκωνόμουν νωρίς για να πάω ν' αγοράσω παπούτσια -γιατί όλα μου' χουν σπάσει και τα κολλάω με κόλλα- αλλά φυσικά δεν μπορούσα να αποχωριστώ το στρώμα! Ντάξει, λέω, όλο και κάτι θα μείνει από την επέλαση των ευροφονιάδων στις εκπτώσεις. Θα πάω το απόγευμα! Έδωσα παραγγελία στη μαμά για το σούπερ-μάρκετ, έκανα μπάνιο και σάπισα στον υπολογιστή σαν να μην υπήρχε αύριο. Αν εξαιρέσεις το σούπερ-μάρκετ, αυτή είναι η θερινή μου καθημερινότητα... Και κάθε βράδυ σκέφτομαι "πώς πέρασε έτσι αυτή η μέρα", "πότε θα διαβάσω, τελειώνουν οι μέρες" κι άλλα τέτοια αγχωτικά. Κι όμως, είναι αλήθεια. Έχω πολλά μαθήματα για τον Σεπτέμβριο κι οι μέρες, όσο πολλές κι αν είναι, δε μου φτάνουν!
Εν πάση περιπτώσει, αφού ξεροψήθηκα στο ίντερνετ, κάποια στιγμή αποφάσισα να την κάνω την παλικαριά και να σηκωθώ να ετοιμαστώ για τα μαγαζιά. Έξω είχε λαύρα κι έπρεπε να ντυθώ ελαφρά, αλλά παράλληλα έπρεπε να βάλω κάτι όχι πολύ κοντό γιατί τα πόδια μου ήταν ερεθισμένα απ' την αποτρίχωση. Άντε βρες άκρη! Ήθελα να κάνω και μια γαλλική πλεξούδα με μαντίλι αλλά η ζέστη που επικρατούσε στο δωμάτιο στάθηκε εχθρός της wannabe περιποιημένης κόμης και κατέφυγα στη λύση του απλού κοτσακίου, που μ' έκανε να δείχνω σαν γριά εκκλησιάζουσα... Ok, δεν θα πάω και για γαμπρό- χαλάρωσε!
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έφυγα τελικώς για τα μαγαζιά, αν και δεν είχα καθόλου κέφι μετά από όλες τις στυλιστικές αποτυχίες που μου έτυχαν. Τουλάχιστον είχα σταμπάρει τα μαγαζιά από μια προηγούμενη εξερευνητική βόλτα και ήξερα πού θα κατευθυνόμουν. Παρ' ότι στην πρώτη βόλτα είχα ξετρελαθεί και είχα βρει πολλά και διάφορα σχέδια που μ' άρεσαν, σήμερα ήταν μια παταγώδης αποτυχία! Στο μαγαζί που ήταν ο κύριος στόχος μου, τελικά με τη δεύτερη ματιά δεν υπήρχε κάτι αρκετά ενδιαφέρον παρά μόνο ένα ζευγάρι. Οπότε πήγα να τσεκάρω και τα υπόλοιπα με το σκεπτικό να καταλήξω εκεί αν δεν έβρισκα τίποτα καλύτερο. Σοφή η σκέψη, καθώς λίγο παρακάτω βρήκα το ίδιο παπούτσι σε χαμηλότερη τιμή. Τσάμπα ο κόπος, όμως:  το σχέδιο δεν ταίριαζε καθόλου στο πόδι μου, που έχει ένα έντονο κόκαλο στη βάση του μεγάλου δαχτύλου... Κι ό,τι άλλα σχέδια δοκίμασα ήταν φαρδιά για το λεπτό μου ποδαράκι, ακόμη και σε μικρότερο νούμερο απ' αυτό που φοράω! Τελικά, όπως φαίνεται, ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος μόνο για αδύνατες, όπως λένε κάποιες παχουλές κοπέλες όταν δεν βρίσκουν νούμερο στα ρούχα! Και τέλος, πήγα και σ' ένα άλλο μαγαζί αλλά δεν είχαν το σχέδιο που ήθελα στο νούμερο μου, ούτε στο μικρότερο. Έφυγα απογοητευμένη και νικημένη απ' αυτή τη σκευωρία που λέγεται "παπούτσια μόνο για χοντροπόδαρες" και τελικά μάλλον θα πρέπει να λιώσω όλα τα υπάρχοντα παπούτσια μου για να βρω ένα ζευγάρι καινούρια! Ή στη χειρότερη θα πληρώσω 12€ για να επισκευάσω κάποια πολύ βολικά παλιά που έχω.
Πάντα οι επιλογές μου είναι τόσο μίζερες και κρύβουν έναν εξαναγκασμό. Τι παπούτσια θα βάλω, σε ποια σχολή θα φοιτήσω, πού θα πάω διακοπές κι άλλα τέτοια. Όλα μια βλακεία που πρέπει να υπομείνω γιατί στην εκάστοτε φάση δεν βρίσκω τίποτα καλύτερο ή δεν ξέρω τι θέλω. Φυσικά, υπάρχουν και οι φορές που από 'κεί που δεν το περιμένω έρχεται κάτι που μ' αρέσει πολύ και ειλικρινά! Αλλά συνήθως αυτά τα καλά της ζωής δεν τα εκτιμούμε και πολύ όταν έρχονται και μας κάνουν την ευχάριστη έκπληξη...
Όπως και να' χει, ελπίζω τελικά φέτος να βρω ένα καλό ζευγάρι παπούτσια και να μην κυκλοφορώ με τα κολλημένα παλιά μου, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί αναγκάζομαι να κουβαλάω στην τσάντα μου κι ένα ζευγάρι "ανταλλακτικά", σε περίπτωση που σπάσουν αυτά που φοράω! Ε, και φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου βολικό, ειδικά όταν θέλω να πάρω μικρή τσάντα!

Μικρό, αλλά χάρηκα!

Σήμερα η μέρα μου ξεκίνησε λιγάκι... "άδοξα"! Για άγνωστο λόγο ξύπνησα στις 6:30, δηλαδή μιάμιση ώρα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό είναι κάτι που μ' εκνευρίζει πάααρα πολύ όταν συμβαίνει, και δυστυχώς συμβαίνει συχνά. Ό,τι κι αν με ξύπνησε, τα φορτηγάκια των εμπόρων της λαϊκής που γίνεται κοντά στο σπίτι μου φρόντισαν να με κρατήσουν ξύπνια! Δυστυχώς μένω σε ισόγειο κι ακούω οποιονδήποτε ήχο του δρόμου. Συνεπώς, άργησα να σηκωθώ απ' το κρεβάτι κι επειδή έπρεπε οπωσδήποτε να μην χάσω το μάθημα στη σχολή -όπως συνέβη τις προηγούμενες μέρες- έφυγα απ' το σπίτι χωρίς πρωινό. Έτσι κι αλλιώς τον τελευταίο καιρό μού είναι δύσκολο να τρώω και ειδικά πρωινό...
Κι εκεί, μέσα στο βαγόνι του ηλεκτρικού, έγινε το μικρό "θαύμα" μου! Σίγουρα, για οποιονδήποτε δεν με γνωρίζει, αυτό που θα περιγράψω θα φανεί ως κάτι καθημερινό και συνηθισμένο, αλλά εγώ δεν το κάνω ποτέ γιατί είμαι ντροπαλή μέχρι εκεί που δεν πάει. Λοιπόν, αυτό το τόσο τρομερό ήταν ότι είδα μια συμφοιτήτρια και της μίλησα! Με τη συγκεκριμένη κοπέλα δεν κάνω παρέα αλλά είχε τύχει να μιλήσουμε μια-δυο φορές, ενώ ήμασταν με μια φίλη μου που την έχει γνωρίσει. Χωρίς να την ξέρω, μου φαινόταν σνομπ και κάπως υπεροπτική. Με τις φίλες μου της έχουμε βγάλει το ψευδώνυμο "βυζού", για προφανείς λόγους, αν και εγώ και η προαναφερθείσα φίλη μου είμαστε οι τελευταίες που θα μπορούσαν να την κρίνουν! Την είχα στο μυαλό μου ως η ματσωμένη τύπισσα που έχει λυμένα τα προβλήματά της και γενικώς δεν τρελαινόμουν γι' αυτήν, αν και είχε φανεί συμπαθητική τότε παλιά που είχαμε μιλήσει.
Σήμερα, λοιπόν, έτυχε να κάτσουμε σε διπλανές θέσεις στον ηλεκτρικό, με τον διάδρομο ανάμεσά μας. Μόλις κάτσαμε είδαμε η μια την άλλη, κι επειδή ήμασταν τόσο κοντά επιβαλλόταν να χαιρετηθούμε. Πηγαίναμε στο ίδιο μάθημα, ένα δύσκολο του προηγούμενου έτους που και οι δύο χρωστάμε, και πάνω σ΄αυτό ξεκίνησε η κουβέντα μας. Της είπα ότι χρωστάω πολλά κι ότι είμαι από τους χειρότερους στο έτος μας, μου είπε ότι δεν μου φαίνεται! Αυτή από την πλευρά της χρωστάει τα πολύ δύσκολα μαθήματα, αυτά που περιμένεις να χρωστάει κάποιος στη σχολή μας. Πάνω σ' αυτό της είπα κι ότι κάνω πιάνο και γι' αυτό παραμελώ τη σχολή, μου είπε ότι κάνει χορό! Μου μίλησε για την τέχνη της κι εγώ για τη δική μου! Κι ένιωσα ίσως για πρώτη φορά από κάποιον μη-μουσικό να καταλαβαίνει πραγματικά και ειλικρινά αυτά που του λέω για τη μουσική μου, τα άγχη και τις ανησυχίες μου!! Ήξερε τι είναι το άγχος του να εκτεθείς μπροστά σε κόσμο, να παρουσιάζεις και να εκτελείς κάτι. Αντιλαμβανόταν πλήρως τι σημαίνει έκφραση στην τέχνη και πόσο δύσκολο είν' αυτό και ένιωθε ακριβώς όπως κι εγώ όταν έβγαινε στη σκηνή. Μιλήσαμε και για το επερχόμενο πτυχίο στο πιάνο, τι σημαίνει αυτό, τι περιλαμβάνει και πώς γίνεται. Και -δεν ξέρω αν κάνω λάθος, αλλά συνήθως σε κάτι τέτοια είμαι σωστή- φαινόταν πραγματικά να την ενδιαφέρει η συζήτησή μας. Δεν σταματήσαμε να μιλάμε καθ΄όλη τη διαδρομή προς τη σχολή, παίρνοντας τον λόγο πότε η μια και πότε η άλλη. Της είπα ότι το ωδείο θα κλείσει κι έτσι δεν θα δώσω εξετάσεις για πτυχίο εκεί. Μου είπε για τις πρόβες σε πραγματικό χρόνο και στην ίδια ώρα που θα γίνει η παράσταση, δηλαδή τη νύχτα, για τις αλλαγές των κουστουμιών κι ότι συχνά αυτό γίνεται μπροστά σε κόσμο γιατί δεν υπάρχει ειδικός χώρος ή δεν προλαβαίνουν ανάμεσα στις χορογραφίες. Ακόμα κι όταν της είπα πόσα λεφτά πληρώνω το μήνα για το μάθημα του πιάνου, κατάλαβε ότι είναι καλή τιμή, ενώ οποιαδήποτε άλλη συμφοιτήτρια το θεωρεί ακριβό! Έλεγε πράγματα που με εξέπλητταν ευχάριστα και δεν περίμενα να ακούσω ποτέ από κανέναν, ούτε καν φίλο, πόσο μάλλον από μια σχεδόν άγνωστη συμφοιτήτρια! Της είπα πόσο δύσκολο είναι να έχεις μάθημα μετά τη σχολή, και ειδικά τις Πέμπτες που πήγαινα σπίτι ίσα ίσα για να φάω στα όρθια και μετά έφευγα. Μου απάντησε ότι αυτή δεν μπορεί καν να φάει πριν τις πρόβες κι ούτε επιτρέπεται να πίνει πολύ νερό για να μην την βαραίνει! Οι φίλοι της τη ρωτάνε γιατί ασχολείται τόσο πολύ αφού δεν θα το κάνει επαγγελματικά και ακριβώς το ίδιο μου λένε κι οι δικοί μου!! Μιλήσαμε λίγο ακόμα και για το γυμναστήριο! Αυτή κάνει γυμναστήριο και κάπως αναφέρθηκε πάνω στην κουβέντα. Της είπα ότι κι εγώ έκανα και τώρα που το σταμάτησα και βλέπω την αλλαγή στο σώμα μου μού λείπει, γιατί παρ' ότι είμαι λεπτή είμαι και κάπως πλαδαρή, και τότε άκουσα κάτι που δεν περίμενα! Μου είπε ότι δεν έχει σχέση το βάρος μ' αυτό, και μου φάνηκε τόσο περίεργη αυτή η δήλωση γιατί ΟΛΟΙ μου έλεγαν "τι χρειάζεσαι το γυμναστήριο, αφού είσαι αδύνατη;". Και της το είπα, ότι ο κόσμος θεωρεί το γυμναστήριο μέθοδο αδυνατίσματος! Εντυπωσιάστηκα που κάποιος με καταλάβαινε τόσο πολύ και συνεννοούμασταν τόσο καλά! Είχα πάρα μα πάρα πολύ καιρό να κάνω μια συζήτηση με επίπεδο, που να μ' ενδιαφέρει τόσο πολύ και να την απολαμβάνω σε τέτοιο βαθμό! Ξέρω, αυτό ακούγεται pathetic, αλλά έτσι είναι η ζωή μου, τραγικά άδεια για ένα άτομο της ηλικίας μου και του καλού βιοτικού επιπέδου μου. Στη σχολή ο παρέες που έχω κάνει δεν είναι και πολύ σόι. Κι επειδή είμαι συνέχεια εκεί, ως επί το πλείστον μ' αυτές συναναστρέφομαι. Θα μου πεις "γιατί δεν κάνεις άλλες παρέες;". Η απάντηση έχει ήδη δοθεί σ' αυτή την ανάρτηση: γιατί είμαι πολύ ντροπαλή και δε μπορώ να μιλάω εύκολα στους άλλους. Ίσως αυτό που έχω να είναι κάτι παραπάνω από ντροπαλότητα, πάντως ό,τι κι αν είναι με δυσκολεύει... προφανώς. Αλλά αυτά είναι πράγματα για τα οποία ίσως μιλήσω κάποια άλλη φορά.
Το σημερινό μου "θαύμα" τελείωσε όταν η κοπέλα αυτή πήγε στον "Γρηγόρη" για να πάρει καφέ, ενώ εγώ συνέχισα και πήγα στην αίθουσα που είχαμε μάθημα. Είχα τόσο καλή διάθεση μετά απ' αυτό, που χοροπηδούσα! Έπιασα την κουβέντα με μια φίλη, κι ενώ πριν μερικές μέρες μου είχε σπάσει τα νεύρα με κάτι που είχε πει, σήμερα είχα κάθε όρεξη να κάνω παρέα μαζί της! Δεν μ' ενοχλούσε τίποτα! Η κοπέλα με την οποία μιλούσα στη διαδρομή ήρθε κι αυτή κι έκατσε πίσω μας και μετά από λίγο ήρθε κι ένας φίλος της.

Ναι, η καθημερινότητά μου είναι τόσο αδιάφορη που ακόμα κι αυτό το μικροσκοπικό περιστατικό ρίχνει φως στα σκοτάδια μου. Αλλά με έκανε τόσο απεριόριστα χαρούμενη! Νιώθω ότι η ελπίδα στον κόσμο δεν έχει χαθεί, ότι υπάρχουν ακόμα άτομα που μπορεί να αξίζουν και να μην είναι όλοι ζώα. Γιατί τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να πιστεύω ότι γίνομαι μισάνθρωπος και όλοι με ενοχλούν. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα ταιριάζω με κάποιον κι έχω σίγουρα κάποια κοινωνικά προβλήματα που δεν έχω εντοπίσει. Όμως, όπως κι ο χειρότερος άνθρωπος στον πλανήτη, θέλω κι εγώ να ζήσω και να νιώσω τη χαρά μέσα απ' την ανθρώπινη επαφή και τη συντροφικότητα. Και όχι, αυτή η κοπέλα δεν με έλκυσε ερωτικά. Μου έδειξε, όμως, πόσο ωραίο είναι να επικοινωνείς με κάποιον και να χαίρεσαι γι' αυτό, πόσο σημαντικό και ωφέλιμο είναι για σένα στην τελική να κάνεις το δύσκολο βήμα και να έρχεσαι κοντά σε κάποιον άλλο, ακόμα και τόσο λίγο. Κι ότι μπορεί από κάτι που πήρες πολλά να παίρνει κι ο άλλος εξίσου πολλά και να το απολαμβάνετε κι οι δύο.

Για όλα αυτά, Ζωή σ' ευχαριστώ!