'Εξι μήνες μετά

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα: σήμερα μίλησα πρώτη φορά στον πρώην μου μετά από έξι μήνες. Και ήταν όσο περίεργο και άβολο περίμενα ότι θα είναι, για να μην πω ακόμα περισσότερο.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα μετά τον χωρισμό. Επειδή πηγαίνουμε στο ίδιο ωδείο, από όπου και γνωριστήκαμε, αναγκαστικά είχαμε συναντηθεί, αλλά αποφεύγαμε να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο. Το Σάββατο, κιόλας, βρεθήκαμε στην ίδια πρόβα, όπου εγώ είμαι στη χορωδία κι εκείνος είχε προσκληθεί από τον δάσκαλο για να μας συνοδεύσει με την τρομπέτα σε κάποια τραγούδια. Είχα ήδη αποφασίσει να του μιλήσω σ' εκείνη την πρόβα, αλλά έφυγε πολύ βιαστικά και στάθηκε αδύνατον. Σήμερα το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για την οποία προβάραμε το Σάββατο κι έτσι ξαναβρεθήκαμε.
Ο πρώην μου είναι όμορφος και παίζει ωραία τρομπέτα. Όμως, σήμερα ήταν ακόμα ομορφότερος και έπαιζε ακόμα καλύτερα, γεγονότα που το κάνουν ακόμα πιο δύσκολο να είμαι άνετη, να σταματήσει να με νοιάζει και γενικώς να τον αφήσω πίσω στο παρελθόν. Όταν του μίλησα ήταν τόσο περίεργο. Με χαιρέτησε με τον τυπικό τρόπο που χαιρετάμε κάποιον που δεν μας ενδιαφέρει, μια τυπικούρα. Έκατσα για λίγο δίπλα του πριν αρχίσει η εκδήλωση, είπαμε τα νέα μας και ήταν τόσο δύσκολο για 'μένα όλο αυτό που ένιωσα άρρωστη. Η ψυχολογία μου έπεσε κατακόρυφα, γιατί είναι τόσο άσχημο να βλέπεις την παντελή αδιαφορία στο πρόσωπο κάποιου που υποτίθεται ότι μοιραστήκατε τόσες προσωπικές στιγμές. Επί ένα χρόνο ήταν το πρώτο άτομο που θα έστελνα μήνυμα όταν γινόταν κάτι, ενώ σήμερα καθόμασταν αμήχανοι, χωρίς να ξέρουμε τι να πούμε, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Εύλογα θα ρωτούσε κανείς "και τι θέλεις, να σε κυνηγάει μια ζωή; Αφού σε χώρισε, προφανώς και δεν τον ενδιαφέρεις". Ναι, σίγουρα, απλώς δεν παύει να με πληγώνει κάτι τέτοιο. Γιατί το σημερινό ήταν ένα πλήγμα, ήταν κάτι που με έκανε να νιώσω άσχημα. Σκέφτομαι τις άλλες γυναίκες που μπορεί να υπάρχουν στη ζωή του και θέλω να κλάψω για όσα έχασα και να χωθώ ακόμα πιο βαθιά στο καβούκι μου. Η λογική μου μού λέει ότι πάντα όλα αυτά περνάνε και ξεχνάς, μετά από καιρό απλώς δεν σε νοιάζει και τόσο και φτάνεις στο σημείο να γνωρίζεις την καινούρια του γκόμενα και να είσαι ένα πολιτισμένο πλάσμα που εκπλήσσει τους πάντες. Στην περίπτωσή μου αυτό ξέρω ότι θα αργήσει, γιατί η ζωή μου είναι ένα ρημαδιό και δυσκολεύομαι να αντλήσω χαρά από κάπου ώστε να μού δώσει δύναμη για όλες αυτές τις βλακειούλες που μού τρώνε την ενέργεια. Όπως μού είπε και η ψυχολόγος μου, ο ερωτικός και ο ακαδημαϊκός τομέας είναι οι πιο προβληματικοί στη ζωή μου και οι πιο δύσκολοι στο να επιτύχω αλλαγή, ακριβώς γιατί είναι αυτοί στους οποίους έχω υποστεί μεγάλες και συνεχείς απογοητεύσεις.Και κάπου εδώ θα ταίριαζε ένα εμψυχωτικό γνωμικό για κλείσιμο, αλλά δυστυχώς δεν έχω κάτι τέτοιο! Δεν ξέρω καν τι σκατά θα κάνω για όλα αυτά... Fuck!

Και τώρα χωρίζουμε!

Μάλλον επηρεάστηκα από το εφηβικό κλίμα της ταινίας "Easy A" που είδα στο Mega, ίσως πάλι και να μην απέβαλα ποτέ τον έφηβο εαυτό μου από μέσα μου, πάντως το αποτέλεσμα είναι ότι αυτή τη στιγμή νιώθω το ίδιο ανασφαλής όπως και εκείνα τα χρόνια στο σχολείο. Ήδη από το Δημοτικό ήθελα απλώς να έχω έναν αόρατο μανδύα, όπως ο Χάρι Πότερ, και να κυκλοφορώ μ' αυτόν, να μη με βλέπει κανένας. Ποτέ δεν με θεωρούσα όμορφη, αλλά αυτό το no boobs δεν μπορούσα με τίποτα να το χωνέψω και ντρεπόμουν! Η πεδιάδα που απλωνόταν στην έκταση του στέρνου μου είχε ρίξει την αυτοπεποίθησή μου στο μηδέν και μαζί με τις υπόλοιπες βλακείες της εφηβείας πέρασα αρκετά χρόνια μες στη σύγκριση, τη ζήλια για τα άλλα κορίτσια που κάποια στιγμή όλες απέκτησαν τις πολυπόθητες καμπύλες, την κοροϊδία, το κόμπλεξ και την ανασφάλεια. Φυσικά η εμφάνισή μου "έπασχε" και σε άλλους τομείς, όμως η απουσία στήθους ήταν το πρώτο και -κατά την άποψή μου- το πιο σημαντικό εμφανισιακό μου ελάττωμα. Πέρασε λίγος καιρός μέχρι να αρχίσουν να με απασχολούν και τα υπόλοιπα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να μην με κοιτάει ούτε αρσενικό κουνούπι στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Ειδικά στο Λύκειο. Καλά, εντάξει, με είχαν κοιτάξει κάνα δυο, αλλά ήταν όλοι τύπου Καραγκιόζης και Κολλητήρι. Έτσι λοιπόν, πίστευα ότι ποτέ δεν θα έβρισκα κάποιον να ταιριάξουμε και εν τέλει να τα βρούμε...

Μπορεί αυτά τα χρόνια να έχουν περάσει, μπορεί να πέταξα από πάνω μου την ασχήμια και την αγριάδα της εφηβείας κι ίσως ακόμα να θεωρούμαι κι εμφανίσιμη, αλλά την ανασφάλεια αυτή την κουβαλάω καλά γαντζωμένη μέσα μου. Και τώρα που χώρισα νιώθω ακριβώς όπως και τότε. Βέβαια, τώρα έχω και μια προϊστορία να με βαραίνει. Κι αυτή η προϊστορία είναι ο ένας χρόνος που έμεινα μόνη πριν βρω το τελευταίο μου αγόρι, που τώρα έχει γίνει κι αυτός πρώην μου. Φαίνεται πως κάθε φορά που χωρίζω γίνεται όλο και δυσκολότερο να ξαναβρώ κάποιον. Πιθανόν γιατί στην πορεία κάποιοι φεύγουν απ' την "αγορά", πιθανόν γιατί όσο πάει κι εγώ φεύγω απ' την ηλικιακή ζώνη της επιπολαιότητας και του χαβαλεδιάρικου πεσίματος -δεν είναι πια το ίδιο. Ο σκοπός σίγουρα δεν είναι ο γάμος αλλά μια επιτυχημένη σχέση, όμως ούτε καν αυτό δεν μπορώ να καταφέρω και κάθε φορά καταλήγω πληγωμένη, φοβισμένη για το μέλλον και μακροχρόνια μόνη. Όλα τα λάθη, όλα τα προσωπικά ψεγάδια είναι εκεί μπροστά μου και δημιουργούν ένα φράγμα που με δυσκολεύει να δω θετικά τη ζωή και την όποια επόμενη σχέση. Μα για ποια επόμενη σχέση μιλάω;! Κάτι τέτοιο φαντάζει αδύνατο για 'μένα τώρα...  Στην τηλεόραση, στις ταινίες, πάντα υπάρχει το μετά. Πάντα κάποιος βρίσκεται που θα δει πέρα απ' τα αρνητικά της πρωταγωνίστριας και θα θέλει να είναι μαζί της, να την αγαπήσει και να μοιραστούν μέρες, μήνες, χρόνια... Μα κοίτα πώς ακούγομαι, σαν τις γυναίκες που εξαρτώνται ολοκληρωτικά από έναν άντρα για να ευημερήσουν, που περιμένουν σαν εμπόρευμα να τις διαλέξει κάποιος. Ε λοιπόν ναι, αυτή την εποχή νιώθω ακριβώς έτσι, ότι δηλαδή δεν έχω τρόπο να ορίσω τη ζωή μου και περιμένω από τους άλλους να με διαλέξουν. Αισθάνομαι ότι δεν έχω τη δύναμη αλλά ούτε και την αξία ως άνθρωπος για να διεκδικήσω την αγάπη και το ενδιαφέρον κάποιου, είτε είναι φίλος είτε γκόμενος. Θεωρώ ότι δεν αξίζω να πλασαριστώ σ' αυτόν τον κόσμο, με βλέπω ως κάλπικη κι ανίκανη για το οτιδήποτε...

Ίσως αυτά να είναι τα φυσικά συναισθηματικά επακόλουθα ενός χωρισμού και συν τω χρόνω να μου περάσουν. Όμως, κρίνοντας από το τελευταίο διάστημα, πολύ αμφιβάλλω ότι φταίει μόνο ο χωρισμός. Καιρό τώρα νιώθω έτσι, πριν ακόμα με χωρίσει ο πρώην μου, κι ας προσπαθεί η ψυχολόγος μου να με κάνει να πιστέψω ότι αξίζω κι είναι κρίμα να χαραμίζω τη ζωή μου. Απλώς δεν έχω τη δύναμη ή ακόμα και τη διάθεση να βγω εκεί έξω και να έχω μια ανθρώπινη και υγιή συμπεριφορά που θα με οδηγήσει στο να ζω τη ζωή μου. Μού φαίνεται αδύνατο να τελειώσω τη σχολή μου, μού φαίνεται αδύνατο να μιλήσω σε κάποιο καινούριο άτομο και να κάνω γνωριμίες, μού φαίνεται αδύνατο να πω στο αγόρι μου ότι όχι, κάνεις λάθος και μπορούμε να έχουμε ένα μέλλον μπροστά μας, γιατί το μέλλον δεν είναι ποτέ όπως το φανταζόμαστε, έρχεται μαζί με ένα σορό νέα πράγματα, απορρέει από συγκυρίες που ποτέ δεν είχαμε σκεφτεί και φέρνει εκπλήξεις. Αλλά το κυριότερο, το μέλλον μας το διαλέγουμε εμείς οι ίδιοι και έχουμε λόγο σ' αυτό, γιατί όσες πόρτες κι αν ανοιχτούν μπροστά μας, εμείς είμαστε αυτοί που αποφασίζουμε ποιες θα κρατήσουμε ανοιχτές και ποιες θα κλείσουμε. Όμως δεν έχω τη δύναμη να υπερασπιστώ ούτε τη σχέση μου αλλά ούτε και τον  εαυτό μου. Μοιάζει σαν να περνάω μια ακόμα εφηβεία, όπου προσπαθώ να βρω τη θέση μου στον κόσμο και να καταλάβω ποια είμαι και τί θέλω να κάνω. Προστατευμένη στο αρρωστημένο οικογενειακό μου περιβάλλον, νόμιζα τόσα χρόνια ότι έχω το δικαίωμα να μένω άπραγη και να βάζω τη ζωή μου στο pause, όμως αποδείχθηκε ότι η ζωή είναι ένα τρένο που τρέχει και σταματημό δεν έχει και τόσο καιρό έχω χάσει πολλή απ' τη διαδρομή επειδή κοιμάμαι ζαλισμένη στο κουπέ μου. Γνωρίζω ότι αν θέλω να κάνω κάτι πάνω σ' αυτό το τρένο και να χαρώ το ταξίδι πρέπει να σηκωθώ απ' το κρεβάτι μου, να παλέψω με τη ναυτία μου και όντας πια στα πόδια μου ν' αρχίσω να κινούμαι και να είμαι παραγωγική. Πλέον έμαθα ότι η ζωή δεν είναι οι μικροκινήσεις που κάνω ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, μέσα στο βαγόνι μου. Όλα αυτά είναι απλώς ένα υποκατάστατο, μια δικαιολογία, ίσα ίσα για να λέω ότι κάτι κάνω. Ζωή είναι να σηκωθείς και να προσπαθείς συνεχώς να μένεις όρθιος. Πώς, όμως, σηκώνεσαι; Πώς ξεκινάς, όταν ήδη έχεις χάσει τόσα πολλά; Από πού να αντλήσω αυτή τη δύναμη, όταν τα πόδια μου έχουν μουδιάσει τόσα χρόνια; Όταν το αγόρι μου με χωρίζει κι οι φίλοι μου φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο στο εξωτερικό; Μόνο ο εαυτός μου μού μένει και μόνο απ' αυτόν φαίνεται να μπορώ να πάρω δύναμη. Μα για ποια δύναμη μιλάω; Αφού ούτε καν στα πόδια μου δεν μπορώ να στηριχτώ...

Lucky me!!

Πέρα από τη μιζέρια μου και την ατελείωτη αρνητική ενέργειά μου, όταν σκέφτομαι ψύχραιμα και λογικά κατατάσσω τον εαυτό μου στους τυχερούς ανθρώπους αυτού του πλανήτη. Κάτι τέτοιο γίνεται σε στιγμές συνειδητοποίησης, συνήθως τις νύχτες, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος. Και ξέρω ότι για να είμαι τυχερή δε χρειάζεται να είμαι το μοναδικό άτομο σ' αυτόν τον γαλαξία που να έχει/κατέχει αυτά που με κάνουν να θεωρούμαι τυχερή. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να έχω τα πιο όμορφα και λειτουργικά καστανά μάτια του κόσμου για να χαρώ, αρκεί που είναι όμορφα και κάνουν τη δουλειά τους, κι ας τα 'χουν κι άλλοι πέντε εκατομμύρια άνθρωποι! Μάλλον ποτέ δεν θα αποκτήσω βίλα σαν αυτή του Brad Pitt (οι Κύπριοι μη γελάτε!) αλλά γιατί να μην είμαι χαρούμενη με το κατά τ' άλλα πανέμορφο σπίτι που έκτισαν οι γονείς μου στο χωριό; Είμαι τυχερή που οι γονείς μου μού παρέχουν σπίτι για να ζήσω και το σκέφτομαι κάθε φορά που κάποιος επαίτης μπαίνει στο βαγόνι του ηλεκτρικού και μέσα σ' όλα αναφέρει κι ότι είναι άστεγος. Είμαι τυχερή που κάποιοι νοιάστηκαν για 'μένα όταν εγώ δεν ήξερα ή δεν μπορούσα να το κάνω. Είμαι τυχερή που μου δίνουν τόσα χωρίς να έχω κάνει τίποτα για να τα αξίζω!

Η τύχη μου, όμως, δεν περιορίζεται μόνο σε βασικά αγαθά και χαρακτηριστικά. Έχω αποφύγει πάμπολλες φορές δυσάρεστες καταστάσεις καθαρά και μόνο λόγω τύχης! Για παράδειγμα, είχε συμβεί μερικές φορές στο  σχολείο να ακυρωθεί διαγώνισμα τριμήνου ή τετραμήνου για το οποίο δεν είχα διαβάσει. Ή αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά και ευγνωμονώ ακόμα την τύχη μου, είναι η αποφυγή μιας παρουσίασης ομαδικής εργασίας στη σχολή! Φυσικά στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν υπάρχει κανενός είδους οργάνωση ούτε στα διοικητικά θέματα αλλά ούτε και στα μαθήματα κι έτσι, εφόσον το πρόγραμμα εργασιών και παρουσιάσεων του μαθήματος δεν ήταν συγκεκριμένο έτυχε να πέσει η επέμβασή μου μέσα στην εβδομάδα προετοιμασίας της εργασίας που έπρεπε να παρουσιάσει η ομάδα μου. Αφού εγώ δεν ήμουν και στα καλύτερά μου μετά την επέμβαση -απαγορευόταν να πέσει νερό πάνω στην τομή κι έτσι λουζόμουν σκύβοντας στη μπανιέρα, πράγμα που προξένησε αφόρητο πόνο στη μέση μου, είχα απίστευτη δυσκοιλιότητα εξαιτίας της αναισθησίας και φυσικά η ενόχληση από την ίδια την τομή- η εργασία πέρασε σε δεύτερη μοίρα και το αποτέλεσμα ήταν πολύ μέτριο και μάλλον απαράδεκτο για τον συγκεκριμένο καθηγητή. Η έκπληξη ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστη όταν την ημέρα της κρίσεως, όντας πέμπτη και τελευταία κατά σειρά ομάδα που είχε υλικό για παρουσίαση, συνειδητοποιήσαμε καθηγητής και φοιτητές ότι δεν προλαβαίναμε να την πραγματοποιήσουμε! Κοινώς πέρασε η ώρα και... πάπαλα! Και στην ακριβώς επόμενη διάλεξη ο καθηγητής είχε καλέσει κάποιον εξωτερικό ομιλητή για να μας μυήσει στις λεπτομέρειες των επιχειρήσεων, οπότε η παρουσίαση δεν έγινε ποτέ! Από διάφορα που συζητήθηκαν σε επόμενες διαλέξεις συνειδητοποίησα ότι αν κάναμε τελικά την παρουσίαση μάλλον θα ξεφτιλιζόμασταν στο όποιο κοινό μας -τέτοιο χάλι ήταν αυτά που είχαμε ετοιμάσει! Οπότε η τύχη μας βοήθησε κι εκεί! 

Βεβαίως δε θα μπορούσα να μην αναφέρω την τύχη μου στον... ερωτικό τομέα! Μπορεί το πρώτο μου αγόρι στο γυμνάσιο να ήταν μια παταγώδης αποτυχία και να μου έμεινε απωθημένο για περίπου πέντε χρόνια, όμως οι ενήλικες σχέσεις μου μετά το σχολείο ήταν όλες πολύ καλές και με άτομα που επέλεξα. Είχα την τύχη να "πέσω" πάνω σε αγόρια που μου άρεσαν, ταιριάζαμε και μου έδιναν όσα ήθελα την εκάστοτε χρονική περίοδο. Και ξέρω πολύ καλά πως κάτι τέτοιο είναι μεγάλη τύχη!

Αλλά ας περάσω στον πραγματικό λόγο που αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση: την τύχη στους διαγωνισμούς και στις κληρώσεις. Έχω αναφέρει ξανά ότι παρακολουθώ beauty blogging και όποιος έχει ασχοληθεί θα έχει σίγουρα παρατηρήσει ότι συχνά αυτές οι bloggers διεξάγουν διαγωνισμούς και κληρώσεις με δώρα καλλυντικά, κοσμήματα, αρώματα και τέτοια. Η αλήθεια είναι ότι μου πήρε λίγο καιρό μέχρι να καταλάβω πώς ακριβώς γίνεται κανείς μέλος στα μπλογκ αλλά όταν εντέλει το κατάφερα άρχισα να λαμβάνω μέρος και σε διαγωνισμούς που διεξήγαγαν τα μπλογκ που διάβαζα. Φυσικά στην αρχή δεν κέρδιζα τίποτα αλλά η τύχη μου γύρισε. Κι έτσι, μια ωραία πρωία κατέφθασε ένα mail από την Έλενα του Elena's finds που με ενημέρωνε ότι είχα κερδίσει μία καρφίτσα τρελοπρόβατο από την Νατάσα και το WitchCraft In Progress! Φυσικά είχα ενθουσιαστεί γιατί ήταν το πρώτο πράγμα που κέρδιζα ποτέ! Αφού της απέστειλα τα στοιχεία μου, το δώρο μου έφτασε την ημέρα της γιορτής του ονόματός μου και ήταν το παρακάτω: 

Μετά από αυτό η τύχη άργησε να με ξαναθυμηθεί αλλά τελικά το έκανε και μάλιστα πολύ εντυπωσιακά, με την καταπληκτική παλέτα Naked 3 της Urban Decay, δώρο της Μαίρης από το Made In Heart και της Νάταλι από το Natalie's BeautyLand.

Είπαμε, είμαι πολύ τυχερή! Οπότε μετά σειρά είχε η Δέσποινα με το αγαπημένο μου και δυστυχώς ανενεργό πλέον Beauty Case, που έβγαλε από το νεσεσέρ της τέσσερα υπέροχα προϊόντα μακιγιάζ και μου τα έστειλε με έναν vintage αέρα: κόκκινο βερνίκι Colour & Go στην απόχρωση 187 Juicy Love και κραγιόν μακράς διαρκείας στην απόχρωση 02 All you need is red της Essence, μαύρο eyeliner της Farmasi και μαύρη μάσκαρα WOW! Mascara False lash effect της Uma Cosmetics.
(Η κασετίνα και η καρδούλα με τα κομφετί δεν είναι μέρος του δώρου)

Τικ τακ, ο χρόνος πέρασε και εντελώς αναπάντεχα πριν δύο μήνες και κάτι κέρδισα ένα πολυαγαπημένο δώρο που μου είχε κεντρίσει απ' την αρχή το ενδιαφέρον, το παρακάτω καταπληκτικό μενταγιόν σε σχήμα ρολογιού από την Κατερίνα και το μπλογκ της Kate Tzoe!

Εντάξει, πόσο τυχερός να είναι πια ένας άνθρωπος; Ένα ακόμα και τελειώσαμε! Ή μήπως να πω καλύτερα πέντε;! Η Έφη από το Beauty Diaries πριν από περίπου ένα μήνα έδωσε φως σε ένα ανιαρό πρωινό στο πανεπιστήμιο. Κι εκεί που καθόμουν βαριεστημένη στο αναγνωστήριο, κοίταξα τα mail μου στο κινητό μου (το πρώτο μου smartphone!) και με χαρά είδα το θαύμα! Μερικές μέρες αργότερα κατέφθασαν στην πόρτα μου πέντε κραγιόν της Avon από την σειρά Ultra Colour Indulgence. Λατρεύω τα κραγιόν και ειλικρινά αγαπώ ιδιαιτέρως αυτά της Avon, οπότε η χαρά μου για το συγκεκριμένο δώρο ήταν απερίγραπτη!
Από αριστερά προς τα δεξιά οι αποχρώσεις είναι: Honey Flower (μπεζ με ροζ υποτόνους), Chocolate Rose (καφέ, σαν μαύρη σοκολάτα), Red Tulip (φλογερό κόκκινο), Peach Petunia (πορτοκαλί προς κοραλί), Orchid petal (μωβ-ροζ).

Δεν κομπάζω για τα δώρα μου, απλώς θα ήθελα να δείξω ότι οι διαγωνισμοί αυτοί είναι αληθινοί και κερδίζει και κόσμος που δεν έχει σχέση με τους διοργανωτές. Μόνο τύχη χρειάζεται και φυσικά να έχουν συμπληρωθεί σωστά οι όροι του διαγωνισμού...

Συχνά-πυκνά όλοι γινόμαστε απαισιόδοξοι, ίσως κάποιοι να έχουμε γεννηθεί, κιόλας, έτσι. Είναι, όμως, καλό να θυμόμαστε τα θετικά της ζωής μας και να μην τα θεωρούμε δεδομένα, να χαμογελάμε για όσα έχουμε κι αν είμαστε καλά να το ευχαριστιόμαστε, γιατί η τύχη είναι δώρο και τα δώρα πρέπει να τα χαιρόμαστε!

Φοβάμαι...

Φοβάμαι...

Είμαι μόνη, χωρίς σχέση, για αρκετό καιρό -κλείνουν 7 μήνες την ερχόμενη βδομάδα από τότε που χώρισα. Είχα πιστέψει πραγματικά ότι τίποτα καινούριο δεν θα εμφανιζόταν, τουλάχιστον όχι άμεσα, τουλάχιστον όχι μέχρι το επόμενο ακαδημαϊκό έτος. Να, όμως, που έκανε την εμφάνιση του κάποιος νέος συνάδελφος στη χορωδία κι από ΄κει που δεν το περίμενα άρχισε να μ' αρέσει και -ω, θαύμα!- έδειξε κι αυτός κάποιο ενδιαφέρον! Αλλά είμαι μπούφος σ' αυτά τα πράγματα! Ποτέ δεν ξέρω αν κάποιος μου την πέφτει, τον ενδιαφέρω ως γυναίκα ή απλώς θέλει να κάνει παρέα μαζί μου και να γίνουμε φίλοι. Οι φίλοι μου λένε ότι μάλλον θέλει να με προσεγγίσει ερωτικά κι ότι οι πράξεις του αυτό δείχνουν, αλλά εγώ εξακολουθώ να μην έχω πειστεί. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει: δεν πιστεύω ότι μπορώ να τον ελκύω ως γυναίκα, μου φαίνεται δύσκολο το flirting μετά από μια μεγάλη περίοδο αποχής -αν στους 7 μήνες συμπεριλάβω και τα 2 χρόνια που ήμουν σε σχέση και άρα δεν γνώριζα νέους άντρες- ή απλώς δεν είμαι έτοιμη ακόμη για το επόμενο βήμα μετά τον χωρισμό; Εγώ νομίζω πως ό,τι κι αν είναι, κατά βάθος φοβάμαι πολύ να ξεκινήσω κάτι νέο. Και δεν μιλάω απαραιτήτως για σχέση διαρκείας, όπως οι τελευταίες που είχα. Με κούρασαν αυτά τα μεγάλα και σοβαρά από τόσο νωρίς στη ζωή μου, θέλω πίσω την ανεμελιά που μου αντιστοιχεί.

Ο φόβος γενικώς με κυριεύει σ' αυτήν την φάση της ζωής μου. Την ερχόμενη Πέμπτη αρχίζω την πρακτική μου άσκηση και θα είναι η πρώτη φορά που θα δουλέψω στη ζωή μου! Φυσικά έχω απεριόριστο άγχος και σ' αυτό συμβάλλει το γεγονός ότι ακόμα δεν έχω ενημερωθεί καθόλου για τη δουλειά... Ακόμη, το πτυχίο στη σχολή έχει καθυστερήσει τραγικά, καθώς μετά τις εκδηλώσεις στις οποίες εμφανίστηκα με την χορωδία δεν είχα καθόλου μυαλό κι ενδιαφέρον για να διαβάσω για την εξεταστική μου. Σε κάθε εκδήλωση του ωδείου βλέπω όλο και περισσότερους μαθητές που είναι περίπου στην ηλικία μου και παραδειγματίζομαι απ' αυτούς, θυμάμαι πόσο μ' αρέσει η μουσική κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναζωπυρώνεται το πάθος μου γι' αυτήν. Ειδικότερα, όμως, στις τελευταίες εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στις 20 και 21 Ιουνίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών και το Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, ήρθα πιο κοντά και με τα νέα και αρσενικά μέλη της χορωδίας, πράγμα που μου πήρε τα μυαλά ακόμα περισσότερο απ' το συνηθισμένο!

Και πάμε πίσω στον φόβο του μπλεξίματος με τον νέο συνάδελφο. Τρομοκρατούμαι στην ιδέα ότι αν θέλω να βγούμε θα πρέπει να προτείνω κάποιο ωραίο μέρος και να ξέρω να τον πάω. Γιατί δεν υπάρχει κανένα τέτοιο μέρος, αφού ολημερίς κι ολονυχτίς σαπίζω μες στο σπίτι! Φοβάμαι ότι αν προχωρήσει το πράγμα θα έχω πάλι τα ίδια προβλήματα με τις προηγούμενες σχέσεις μου και τα οποία δεν γνωρίζω τον τρόπο να αντιμετωπίσω. Τρέμω στην ιδέα της γνωριμίας με φίλους, γιατί αν δεν υπάρξει συμπάθεια τι θα κάνω; Κι αν με χωρίσει ενώ εγώ τον θέλω ακόμα; Ξέρω ότι οι σκέψεις μου προτρέχουν, αλλά πρέπει πάντα να τα σκέφτομαι όλα από την αρχή και να προγραμματίζω, να κάνω σχέδια τα οποία όμως σχεδόν ποτέ δεν ακολουθώ. Ο φόβος, όμως, παραμένει και με φρενάρει απροκάλυπτα. Ίσως γιατί ακριβώς το σκέφτομαι πολύ και υπερ-αναλύω τις καταστάσεις. Ενώ στο τέλος πάντα κλείνω τα μάτια, παίρνω το ρίσκο και βουτάω χωρίς να το πολυ-σκεφτώ. Όπως τώρα. Έκλεισα ραντεβού για την Παρασκευή, κι ό,τι γίνει! Ακόμα φοβάμαι, βέβαια, αλλά σκέφτομαι την ευχάριστη παρέα του και την καλοκαιρινή μου διάθεση που με κάνει να θέλω να ερωτευτώ έστω και στιγμιαία και προσπαθώ έτσι να παραμερίζω τα μπλόκα που μου στήνει ο εαυτός μου. Κρύβω τα αρνητικά συναισθήματα κάτω απ' το χαλί και προσπαθώ να ζήσω. Τελικά, αυτό δεν κάνουν όλοι;

Έρχονται Χριστούγεννα!!

Ένα ακόμα άρθρο για τα Χριστούγεννα, μερικές μέρες πριν μας επισκεφθούν και φέτος. Δε θα πω ψέματα για να εντυπωσιάσω, τα Χριστούγεννα τα έχω στο μυαλό μου σαν κάτι καλό και έχει περάσει στο DNA μου η προσμονή γι' αυτά. Όμως τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον δεν έχω λόγους να περιμένω με χαρά να έρθουν. Σκέφτομαι πόσο μοναχικά θα νιώθω, όταν θα βλέπω στο facebook φίλους και γνωστούς να βγαίνουν και να διασκεδάζουν ή να έχουν πάει διακοπές. Για μια ακόμα φορά θα νιώθω το λιγότερο ηλίθια εγώ που έχω μείνει σπίτι και δεν γλεντάω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το ίδιο αίσθημα που έχω κάθε Σαββατόβραδο!

Ως άεργη φοιτήτρια, οι διακοπές των Χριστουγέννων είναι για μένα περίοδος απραξίας, και χωρίς καμία καθημερινή υποχρεωτική ενασχόληση να γεμίζει τις ώρες μου (όπως το να πηγαίνω στη σχολή) συνήθως βουλιάζω σε πελάγη στεναχώριας και απόγνωσης. Προκλητικό να το λέω αυτό εγώ, που έχω όλα τα καλά στη ζωή μου, ενώ υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που θα περάσει τις γιορτές κρυώνοντας και με άδειο στομάχι... Ίσως τελικά η καταθλιπτική διάθεση να είναι όντως προνόμιο όσων ευημερούν...

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δυστυχώς αυτές οι γιορτές έχουν μετατραπεί σε ζευγαρο-γιορτές και με κάνουν να νιώθω freak τα τελευταία χρόνια, απ' το 2011. Δεν είμαι μόνη από τότε, αλλά το μέχρι πρότινος αγόρι μου μένει στο εξωτερικό και παρά το ότι σπουδάζαμε μαζί εδώ, τις γιορτές τις περνούσε με τους δικούς του, άρα έφευγε. Πλέον έχει γυρίσει στον μόνιμο τόπο κατοικίας του κι από φέτος προσπαθούμε να μην συνεχίσουμε τη σχέση μας, άρα θεωρητικά τώρα είμαι single. Πέρσι ήμουν σε σχέση εξ αποστάσεως- δε μπορώ να πω ότι ένιωθα καλύτερα... Δεν έχει και μεγάλη διαφορά από το να είσαι εντελώς μόνη. Αλλά και τώρα, είμαι ακόμα σε mood σχέσης, ακόμα αγαπάω και είμαι ερωτευμένη με κάποιον, ακόμα είμαι "δεμένη" μαζί του. Δυστυχώς σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι καθόλου εύκολο να αποχωριστείς και να ξεχάσεις τα συναισθήματά σου, γιατί εκτός του ότι υπάρχουν ακόμα για σένα, ξέρεις ότι εξακολουθούν να υπάρχουν και για τον άλλο. Όταν σε χωρίζουν ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι πρέπει να ξεκολλήσεις γιατί ο άλλος δεν σε θέλει πια κι έτσι δεν υπάρχει νόημα. Όταν όμως γνωρίζεις πως υπάρχει ανταπόκριση απ' την άλλη πλευρά, γίνεται δυσκολότερος ο αποχωρισμός...

Πραγματικά, δε μπορώ καν να φανταστώ ότι ίσως υπάρξουν Χριστούγεννα που θα είμαι ειλικρινά ευτυχισμένη. Πώς να είναι άραγε κάτι τέτοιο; Οι συγγενείς είναι πάντα τόσο απομακρυσμένοι, οι φίλοι πλέον δεν σκέφτονται καν να με προσκαλέσουν στις εξόδους τους, η οικογένειά μου βρίσκεται στα χειρότερά της, ο κόσμος όλος αιμορραγεί... Ξέρω ότι πολλά απ' αυτά τα καλλιέργησα εγώ η ίδια -από βλακεία, τεμπελιά, ντροπαλοσύνη- αλλά δεν παύουν να με θλίβουν και νομίζω ότι δε μπορώ να κάνω κάτι για να τ' αλλάξω. Κι έτσι, απομακρύνομαι από τα εγκόσμια και κλείνομαι όλο και περισσότερο στο μουντό και σκιερό σαλόνι μου. Συνήθως κάτι τέτοιο δεν με πειράζει, αλλά τις γιορτινές μέρες είναι διαφορετικά- αποζητάς την ανθρώπινη συντροφιά. Όμως δεν γνωρίζω και κάτι άλλο- οι μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις του παρελθόντος έχουν πια σβηστεί απ' τη μνήμη μου... Πώς να' ναι άραγε τα χαρούμενα Χριστούγεννα που τόσο συχνά ευχόμαστε ο ένας στον άλλο;