'Εξι μήνες μετά

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα: σήμερα μίλησα πρώτη φορά στον πρώην μου μετά από έξι μήνες. Και ήταν όσο περίεργο και άβολο περίμενα ότι θα είναι, για να μην πω ακόμα περισσότερο.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα μετά τον χωρισμό. Επειδή πηγαίνουμε στο ίδιο ωδείο, από όπου και γνωριστήκαμε, αναγκαστικά είχαμε συναντηθεί, αλλά αποφεύγαμε να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο. Το Σάββατο, κιόλας, βρεθήκαμε στην ίδια πρόβα, όπου εγώ είμαι στη χορωδία κι εκείνος είχε προσκληθεί από τον δάσκαλο για να μας συνοδεύσει με την τρομπέτα σε κάποια τραγούδια. Είχα ήδη αποφασίσει να του μιλήσω σ' εκείνη την πρόβα, αλλά έφυγε πολύ βιαστικά και στάθηκε αδύνατον. Σήμερα το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για την οποία προβάραμε το Σάββατο κι έτσι ξαναβρεθήκαμε.
Ο πρώην μου είναι όμορφος και παίζει ωραία τρομπέτα. Όμως, σήμερα ήταν ακόμα ομορφότερος και έπαιζε ακόμα καλύτερα, γεγονότα που το κάνουν ακόμα πιο δύσκολο να είμαι άνετη, να σταματήσει να με νοιάζει και γενικώς να τον αφήσω πίσω στο παρελθόν. Όταν του μίλησα ήταν τόσο περίεργο. Με χαιρέτησε με τον τυπικό τρόπο που χαιρετάμε κάποιον που δεν μας ενδιαφέρει, μια τυπικούρα. Έκατσα για λίγο δίπλα του πριν αρχίσει η εκδήλωση, είπαμε τα νέα μας και ήταν τόσο δύσκολο για 'μένα όλο αυτό που ένιωσα άρρωστη. Η ψυχολογία μου έπεσε κατακόρυφα, γιατί είναι τόσο άσχημο να βλέπεις την παντελή αδιαφορία στο πρόσωπο κάποιου που υποτίθεται ότι μοιραστήκατε τόσες προσωπικές στιγμές. Επί ένα χρόνο ήταν το πρώτο άτομο που θα έστελνα μήνυμα όταν γινόταν κάτι, ενώ σήμερα καθόμασταν αμήχανοι, χωρίς να ξέρουμε τι να πούμε, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Εύλογα θα ρωτούσε κανείς "και τι θέλεις, να σε κυνηγάει μια ζωή; Αφού σε χώρισε, προφανώς και δεν τον ενδιαφέρεις". Ναι, σίγουρα, απλώς δεν παύει να με πληγώνει κάτι τέτοιο. Γιατί το σημερινό ήταν ένα πλήγμα, ήταν κάτι που με έκανε να νιώσω άσχημα. Σκέφτομαι τις άλλες γυναίκες που μπορεί να υπάρχουν στη ζωή του και θέλω να κλάψω για όσα έχασα και να χωθώ ακόμα πιο βαθιά στο καβούκι μου. Η λογική μου μού λέει ότι πάντα όλα αυτά περνάνε και ξεχνάς, μετά από καιρό απλώς δεν σε νοιάζει και τόσο και φτάνεις στο σημείο να γνωρίζεις την καινούρια του γκόμενα και να είσαι ένα πολιτισμένο πλάσμα που εκπλήσσει τους πάντες. Στην περίπτωσή μου αυτό ξέρω ότι θα αργήσει, γιατί η ζωή μου είναι ένα ρημαδιό και δυσκολεύομαι να αντλήσω χαρά από κάπου ώστε να μού δώσει δύναμη για όλες αυτές τις βλακειούλες που μού τρώνε την ενέργεια. Όπως μού είπε και η ψυχολόγος μου, ο ερωτικός και ο ακαδημαϊκός τομέας είναι οι πιο προβληματικοί στη ζωή μου και οι πιο δύσκολοι στο να επιτύχω αλλαγή, ακριβώς γιατί είναι αυτοί στους οποίους έχω υποστεί μεγάλες και συνεχείς απογοητεύσεις.Και κάπου εδώ θα ταίριαζε ένα εμψυχωτικό γνωμικό για κλείσιμο, αλλά δυστυχώς δεν έχω κάτι τέτοιο! Δεν ξέρω καν τι σκατά θα κάνω για όλα αυτά... Fuck!

Λίγη χριστουγεννιάτικη κλάψα ακόμα...!

Όχι, δεν είναι μόνο η ζευγαροκατάσταση των Χριστουγέννων που με κάνει να στενοχωριέμαι... Είναι και το ότι ποτέ μα ποτέ δεν γιορτάζουμε ως οικογένεια. Κι ότι οι φίλοι κάπου έχουν εξαφανιστεί. Κι ότι δεν θα μου πάρει κανείς δώρο. Το ξέρω, πολύ υλιστικό το τελευταίο, αλλά ποιος απ' όλους θ' αγαπούσε το ίδιο τα Χριστούγεννα χωρίς τα δώρα; Πείτε την αλήθεια!
Ανυπομονώ να 'ρθει το Σάββατο, που θα μαζευτούμε όλη η χορωδία στο σπίτι της Χριστίνας για να κάνουμε πρόβα, καθώς το ωδείο έκλεισε χθες! Με χαρά θα βγω την Παρασκευή να της πάρω κάποιο δώρο κι ίσως πάρω κάτι και για 'μένα την παραπονιάρα! Νομίζω άλλη ευχαρίστηση δεν μου έχει μείνει γι' αυτές τις γιορτές, γιατί όταν ψωνίζεις δώρα για τους άλλους δεν νιώθεις τύψεις ότι υπερκατανάλωσες κι ότι έκανες κατάχρηση των χρημάτων του πατέρα σου. Ενώ κάθε φορά που αγοράζω κάτι για 'μένα (που δεν γίνεται συχνά αυτό), νιώθω άσχημα μετά και θέλω να το κρύψω και να μην το δει κανείς αυτό που πήρα...
Σήμερα στολίσαμε το σπίτι! Η μαμά είχε βάλει εδώ και κάποιες μέρες το γιορτινό κόκκινο βελούδινο τραπεζομάντιλο στο σαλόνι και κάποια διακοσμητικά, αλλά σήμερα έβαλα όλα τα διακοσμητικά στις θέσεις τους και φυσικά στολίσαμε το δέντρο! Έχει και μερικά λαμπάκια, όσα δεν έχουν καεί στο πέρασμα των περίπου 20 χρόνων που το στολίζουμε! Είναι μια μικρή πολυτέλεια κι αυτά, καθώς πλέον το ηλεκτρικό ρεύμα είναι βραχνάς για κάθε σπίτι... Στο πιάνο έβαλα τα περισσότερα δώρα που μου έχουν κάνει κι όλες τις χριστουγεννιάτικες κάρτες που μου έχουν στείλει οι φίλοι και οι θείοι μου. Είναι και δύο από το μέχρι πρότινος αγόρι μου. Την μία την έλαβα σήμερα και ήταν πολύ μεγάλη έκπληξη -ειλικρινά δεν το περίμενα, ενώ εγώ δεν του έστειλα. Η άλλη ήταν από πέρσι. Δάκρυσα όταν τη διάβασα, γιατί δε μ' αρέσει καθόλου που χωρίσαμε. Και φυσικά συγκινήθηκα που θυμήθηκε αυτή μου τη συνήθεια να στέλνω κάρτες. Αλλά ας μην τα σκέφτομαι αυτά, γιατί μόνο καλό δε φέρνουν. Θα κοιτάω το δέντρο μας και θα παίρνω κουράγιο...
Η μία μου φίλη έφυγε και ούτε που σκέφτηκε να μου το αναφέρει -από το facebook το έμαθα. Η άλλη υποθέτω θα δουλεύει μέχρι και την τελευταία στιγμή. Ντρέπομαι ν' αρχίσω να λέω στους άλλους να βγούμε. Όλοι έχουν κανονίσει αυτές τις μέρες κι επιπλέον δεν ξέρω κανένα μέρος που θα μπορούσα να τους προτείνω. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη σχολή, παντού ακούω ανθρώπους να συζητούν για τα γιορτινά τους σχέδια. Άραγε για 'μένα σκέφτεται κανείς ότι περνάω αυτές τις μέρες μόνη μου ή φαντάζονται ότι θα βγω με κάποιον άλλο ή με την οικογένειά μου; Νομίζω πως το πιθανότερο είναι να μην σκέφτονται καν την αφεντιά μου και θα 'χουν δίκιο.
Σήμερα διάβασα αυτό το άρθρο και κατάλαβα ότι τίποτα δεν μας ικανοποιεί εμάς τους ανθρώπους! Κατάλαβα φυσικά ότι είναι χιουμοριστικό, αλλά όλα αυτά προκύπτουν από κάποιες σκέψεις. Και δεν έχεις ιδέα πώς είναι να κάθεσαι αγκαλιά με το λάπτοπ και μπροστά στην τηλεόραση την ώρα που αλλάζει ο χρόνος, με τον πατέρα σου μέσα να κοιμάται και τον αδερφό σου να παίζει απορροφημένος WOW! Για τη μαμά μου δε θα πω καν -τα τελευταία χρόνια είναι στο σπίτι της γιαγιάς μου που είναι άρρωστη και την φροντίζει.
Και κάπου εδώ λέω να κλείσω. Είναι εκνευριστική αυτή η γκρίνια και μού τρώει ενέργεια -το ξέρω. Αλλά είμαι πολύ μόνη αυτή την εποχή κι έχω ανάγκη κάπου να τα πω και να ξαλαφρώσω...

Έρχονται Χριστούγεννα!!

Ένα ακόμα άρθρο για τα Χριστούγεννα, μερικές μέρες πριν μας επισκεφθούν και φέτος. Δε θα πω ψέματα για να εντυπωσιάσω, τα Χριστούγεννα τα έχω στο μυαλό μου σαν κάτι καλό και έχει περάσει στο DNA μου η προσμονή γι' αυτά. Όμως τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον δεν έχω λόγους να περιμένω με χαρά να έρθουν. Σκέφτομαι πόσο μοναχικά θα νιώθω, όταν θα βλέπω στο facebook φίλους και γνωστούς να βγαίνουν και να διασκεδάζουν ή να έχουν πάει διακοπές. Για μια ακόμα φορά θα νιώθω το λιγότερο ηλίθια εγώ που έχω μείνει σπίτι και δεν γλεντάω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το ίδιο αίσθημα που έχω κάθε Σαββατόβραδο!

Ως άεργη φοιτήτρια, οι διακοπές των Χριστουγέννων είναι για μένα περίοδος απραξίας, και χωρίς καμία καθημερινή υποχρεωτική ενασχόληση να γεμίζει τις ώρες μου (όπως το να πηγαίνω στη σχολή) συνήθως βουλιάζω σε πελάγη στεναχώριας και απόγνωσης. Προκλητικό να το λέω αυτό εγώ, που έχω όλα τα καλά στη ζωή μου, ενώ υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που θα περάσει τις γιορτές κρυώνοντας και με άδειο στομάχι... Ίσως τελικά η καταθλιπτική διάθεση να είναι όντως προνόμιο όσων ευημερούν...

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δυστυχώς αυτές οι γιορτές έχουν μετατραπεί σε ζευγαρο-γιορτές και με κάνουν να νιώθω freak τα τελευταία χρόνια, απ' το 2011. Δεν είμαι μόνη από τότε, αλλά το μέχρι πρότινος αγόρι μου μένει στο εξωτερικό και παρά το ότι σπουδάζαμε μαζί εδώ, τις γιορτές τις περνούσε με τους δικούς του, άρα έφευγε. Πλέον έχει γυρίσει στον μόνιμο τόπο κατοικίας του κι από φέτος προσπαθούμε να μην συνεχίσουμε τη σχέση μας, άρα θεωρητικά τώρα είμαι single. Πέρσι ήμουν σε σχέση εξ αποστάσεως- δε μπορώ να πω ότι ένιωθα καλύτερα... Δεν έχει και μεγάλη διαφορά από το να είσαι εντελώς μόνη. Αλλά και τώρα, είμαι ακόμα σε mood σχέσης, ακόμα αγαπάω και είμαι ερωτευμένη με κάποιον, ακόμα είμαι "δεμένη" μαζί του. Δυστυχώς σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι καθόλου εύκολο να αποχωριστείς και να ξεχάσεις τα συναισθήματά σου, γιατί εκτός του ότι υπάρχουν ακόμα για σένα, ξέρεις ότι εξακολουθούν να υπάρχουν και για τον άλλο. Όταν σε χωρίζουν ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι πρέπει να ξεκολλήσεις γιατί ο άλλος δεν σε θέλει πια κι έτσι δεν υπάρχει νόημα. Όταν όμως γνωρίζεις πως υπάρχει ανταπόκριση απ' την άλλη πλευρά, γίνεται δυσκολότερος ο αποχωρισμός...

Πραγματικά, δε μπορώ καν να φανταστώ ότι ίσως υπάρξουν Χριστούγεννα που θα είμαι ειλικρινά ευτυχισμένη. Πώς να είναι άραγε κάτι τέτοιο; Οι συγγενείς είναι πάντα τόσο απομακρυσμένοι, οι φίλοι πλέον δεν σκέφτονται καν να με προσκαλέσουν στις εξόδους τους, η οικογένειά μου βρίσκεται στα χειρότερά της, ο κόσμος όλος αιμορραγεί... Ξέρω ότι πολλά απ' αυτά τα καλλιέργησα εγώ η ίδια -από βλακεία, τεμπελιά, ντροπαλοσύνη- αλλά δεν παύουν να με θλίβουν και νομίζω ότι δε μπορώ να κάνω κάτι για να τ' αλλάξω. Κι έτσι, απομακρύνομαι από τα εγκόσμια και κλείνομαι όλο και περισσότερο στο μουντό και σκιερό σαλόνι μου. Συνήθως κάτι τέτοιο δεν με πειράζει, αλλά τις γιορτινές μέρες είναι διαφορετικά- αποζητάς την ανθρώπινη συντροφιά. Όμως δεν γνωρίζω και κάτι άλλο- οι μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις του παρελθόντος έχουν πια σβηστεί απ' τη μνήμη μου... Πώς να' ναι άραγε τα χαρούμενα Χριστούγεννα που τόσο συχνά ευχόμαστε ο ένας στον άλλο;

Η αυθόρμητη στιγμή μου

Πόσο θέλω να εκφραστώ, να κάνω κάτι που μ'αρέσει, αλλά τι είν' αυτό; Άρχισα να γράφω εδώ κι έχω κολλήσει στις αφηγήσεις του παρελθόντος αντί να βγάζω από μέσα μου όσα με βαραίνουν. Κι αντί να προσπαθήσω να κάνω αυτό που θέλω, πάλι επιβάλλω στον εαυτό μου τους ανόητους ψυχαναγκασμούς μου. Δεν είναι ότι δε μ' αρέσει να γράφω αυτά που έζησα. Αντιθέτως, θέλω να μείνουν κάπου "καταγεγραμμένα" όχι για τους άλλους αλλά για να τα θυμάμαι εγώ. Όμως συχνά απαγορεύω στον εαυτό μου να κάνει κάτι αν δεν τελειώσω μια αγγαρία, κι αυτό είναι πολύ καταπιεστικό. Μ' άρεσε να διαβάζω λογοτεχνικά βιβλία, αλλά τώρα με τη σχολή νιώθω τύψεις αν αρχίσω κάποιο, γιατί θα χάσω τόσο χρόνο από το διάβασμα που τελικά δεν κάνω έτσι κι αλλιώς... Κι έτσι έχω να διαβάσω βιβλίο πάνω από 1 χρόνο. Και πριν απ' αυτό πάλι είχα διαβάσει πριν καιρό... Δεν ξέρω τι κάνω, γιατί υποβάλλω τον εαυτό μου σ' αυτά τα μικρά αλλά ψυχοφθόρα βασανιστήρια. Σήμερα, λοιπόν, έκανα ένα μικρό βήμα για την ανθρωπότητα και "έσπασα" την ροή των αναρτήσεών μου. Το τέλος της ιστορίας μου θα καθυστερήσει. Απόψε θα γράψω για μένα και μόνο, γι΄αυτό που είμαι τώρα στις 00:32 24/5/2013. Γιατί σήμερα είναι μια μέρα απ' αυτές που νομίζω πως θα σκάσω, που δε με χωράει ο τόπος και δεν ξέρω γιατί. Μια ακόμα μέρα που δεν έχω και πολύ κουράγιο να συνεχίσω. Μια μέρα απ' αυτές που γίνονται όλο και συχνότερες και φοβάμαι ότι θα με κατασπαράξουν. Δεν ξέρω αν έχω την όρεξη και τη δύναμη να πω ότι είμαι δυνατή και θα καταφέρω να ξεπεράσω τις ανησυχίες και την κακή μου διάθεση. Δεν ξέρω τι είμαι ούτε τι μπορώ να κάνω. Δεν ξέρω καν αν είμαι κάτι κι αν μπορώ να κάνω τίποτα. Νιώθω σταγόνα στον ωκεανό, χωρίς να είμαι τίποτα σημαντικό ή αξιοπρόσεχτο, αλλά από την άλλη "ανεβάζω και τη στάθμη της θάλασσας".

Ίσως μπορώ να πω ότι μετά από αυτό το μικρό κι ανώδυνο ξέσπασμα ξαλάφρωσα λίγο. Όμως ούτε καν αυτό δε μπορώ να ορίσω, τα κύματα της "δυστυχίας" έρχονται απότομα και χωρίς να τα περιμένω. Δεν ξέρω αν έχει κάποιο νόημα τελικά αυτή η ανάρτηση, αλλά τι στο καλό, όλα σ' αυτόν τον κόσμο πρέπει να' χουν νόημα;! Αυτή θα είναι η γιορτή της παρόρμησής μου, μιας και δεν είμαι καθόλου αυθόρμητη στην κανονική μου ζωή.

Καληνύχτα λοιπόν καλό μου μπλογκ, κι ελπίζω μέσα από την τρέλα της στιγμής, στις πολλές στιγμές που θα ακολουθήσουν, εγώ να βρω την ηρεμία και τη γαλήνη της ψυχής μου -αν γίνεται όχι με τον θάνατο :p